راهنمایی گالری تصاویر رسانه قرآنی نغمه های قرآنی دانشگاه مجازی المصطفی(ص) دانشگاه مجازی المصطفی(ص) کتابخانه مجازی دانشگاه Arabic English Persian
بازیابی رمز
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 6 , از مجموع 6
  1. #1

    ◕✿پرسش درباره امامت ائمه(ع) در آیات قرآن




    امامت ائمه(ع) در آیات قرآن
    پرسش:
    آیا دلیل و مدرکی در مورد امامت 12 امام علیهم السلام در قرآن وجود دارد؟

    پاسخ:

    درچندین آیه از آیات قرآن به امامت 12 امام علیهم السلام اشاره شده است ازجمله:
    1-آیه تبلیغ:یا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکافِرین‏[i]
    یعنی :ای پیامبر آنچه را از سوی پروردگارت نازل شده است به طور کامل (به مردم) برسان ،و اگر نکنی رسالت او را انجام نداده ای ،و خداوند تو را از (خطرهای احتمالی) مردم نگاه می دارد، و خداوند جمعیت کافران لجوج را هدایت نمی کند.
    در کتابهای زیادی از دانشمندان اهل تسنن (و در همه کتب معروف شیعه )اعم از تفسیر و حدیث و تاریخ آمده است که آیه فوق در شان علی(ع) نازل شد.
    این روایات را گروه زیادی از صحابه از جمله ابو سعید خدری، زید بن ارقم، جابر بن عبدالله انصاری، ابن عباس، براء بن عازب، حذیفه، ابو هریره، ابن مسعود، و عامر بن لیلی نقل کرده اند،و در روایاتآنها آمده است که این آیه در باره علی (ع) و داستان روز غدیر نازل شده است.
    از جمله کسانی که این روایات را (به طور وسیع یا به اجمال) در کتابهای خود آورده اند دانشمندان معروف زیرند:
    حافظ ابونعیم اصفهانی در کتاب "ما نزل من القرآن فی علی"(به نقل از الخصائص، صفحه29)
    ابوالحسن واحدی نیشابوری در "اسباب النزول" صفحه150.
    ابن عساکر شافعی به نقل از الدر المنثور جلد2، صفحه298.
    فخر رازی در "تفسیر کبیر" جلد3،صفحه626.
    ابو اسحاق حموینی در "فرائد السمطین" (مخطوط)
    ابن صباغ مالکی در "الفصول المهمه"، صفحه27.
    جلال الدین سیوطی در "الدر المنثور" جلد2 صفحه298.
    قاضی شوکانی در "فتح القدیر" جلد3 صفحه57.
    شهاب الدین آلوسی شافعی در "روح المعانی جلد6 صفحه172
    شیخ سلیمان قندوزی حنفی در "الینابیع الموده"صفحه120
    بدر الدین حنفی در "عمدة القاری فی شرح صحیح البخاری"جلد8 صفحه584.
    شیخ محمد عبده مصری در تفسیر "المنار"جلد6 صفحه463.
    و جمع کثیری دیگر.
    2-آیه ولایت:إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُون‏[ii]
    یعنی: ولی و سرپرست و رهبر شما تنها خداست و پیامبران او و آنها که ایمان آورده اند و نماز را بر پا میدارند و در حال رکوع زکات می پردازند.
    بسیاری از مفسران و محدثان در شأن نزول این آیه نقل کرده اندکه این آیه در شأن علی (ع) نازل شده است.از جمله سیوطی در "الدر المنثور " در ذیل همین آیه از ابن عباس نقل کرده است که علی(ع) در حال رکوع نماز بود که سائلی تقاضای کمک کرد وآن حضرت انگشترش را به او صدقه داد.پیامبر از او پرسید: چه کسی این انگشتر را به تو صدقه داد ؟سائل اشاره به به علی (ع) کرد و گفت:آن مردی که در حال رکوع است. در این هنگام آیه "انما ولیکم الله و رسوله "نازل شد.
    در همان کتاب روایات متعدد دیگری به همین مضمون از "ابن عباس" و "سلمة بن کهیل" و خود "علی (ع)" نقل شده است[iii].
    همین معنادر کتاب "اسباب النزول "واحدی از "جابر بن عبدالله" وهمچنین از "ابن عباس" نقل شده است[iv].
    زمخشری در تفسیر "الکشاف"[v] و فخر رازی در تفسیر "الکبیر"[vi] همین معنی را نقل کرده اند.
    طبری نیز در تفسیر خود روایات متعددی در ذیل این آیه و شأن نزول آن نقل می کند که اکثر آنها می گوید درباره حضرت علی (ع) نازل شده است[vii].
    گروه عظیم دیگری نیز البحر المحیط این روایت را با عبارات مختلف در حق علی (ع) آورده اند از جمله در کتاب "کنز العمال"[viii]،حاکم حسکانی در "الشواهد التنزیل"[ix].
    مرحوم علامه امینی در "الغدیر" حدیث فوق و نزول این آیه را در باره علی (ع) از کتب زیادی از اهل سنت (حدود بیست کتاب با ذکر دقیق مدارک و منابع آن) نقل کرده است[x].
    3-آیه اولی الامر:یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا أَطیعُوا اللَّهَ وَ أَطیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُم‏ [xi] یعنی :ای کسانی که ایمان آورده اید اطاعت کنید خدا را و اطاعت کنید رسول خدا(ص)و اولی الامر از خودتان را.
    حاکم حسکانی حنفی نیشابوری در "الشواهد التنزیل" در ذیل این آیه پنج حدیث نقل کرده که در همه آنها عنوان "اولی الامر"بر علی (ع) (به عنوان یک مصداق روشن) تطبیق شده است.[xii]
    ابو حیان اندلسی مغربی در تفسیر "البحر المحیط"در میان اقوالی که در باره معنی اولی الامر نقل کرده ، از سه نفر از مفسرین نقل می کند که منظور از آن امیران سرایا یا ائمه اهل بیت (ع) است.[xiii]
    در اینجا "اولوالامر صیغه جمع است و مفهوم آن تمام امامان معصوم را شامل می شود.
    در تفسیر "برهان" نیز دهها روایت از منابع اهل بیت(ع) در ذیل این آیه است که می گوید :آیه مزبور در باره علی (ع) ،یا آن حضرت و سایر ائمه اهل بیت (ع) نازل شده است.حتی در بعضی از این روایات، نام ائمه دوازده گانه اهل بیت (ع) یک یک آمده است[xiv].
    4-آیه صادقین:یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ کُونُوا مَعَ الصَّادِقینَ[xv] یعنی: ای کسانی که ایمان آورده اید تقوای الهی داشته باشید و (همیشه) با راست گویان باشید.
    سیوطی در "الدر المنثور"[xvi] و خوارزمی در "مناقب"[xvii] و زرندی در"درر السمطین"[xviii] و عبدالله شافعی در "مناقب"[xix] و حاکم حسکانی حنفی نیشابوری در "الشواهد التنزیل"[xx] وشیخ سلیمان قندوزی حنفی در "الینابیع الموده"[xxi]و جمع دیگری از بزرگان اهل سنت در ذیل این آیه روایاتی نقل کرده اند که مراد از اولوا الامر حضرت علی (ع) و اوصیاء او تا روز قیامت هستند.
    5-آیه قربی: ِ قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی‏ [xxii]. یعنی:بگو من هیچ پاداشی از شما بر (ادای) رسالتم در خواست نمی کنم ،جز مودت و دوستی نزدیکانم را.
    تمام مفسران شیعه و گروهی از مفسران اهل سنت گفته اند: منظور از"ذوی القربی"، نزدیکان پیامبر اکرم (ص) است.
    در این آیه محبت ذوی القربی به عنوان اجر رسالت شمرده شده است ودر آیات دیگر اجر مذکور وسیله قرب الهی و به سود مردم ذکر شده(قُلْ ما سَأَلْتُکُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکُمْ إِنْ أَجْرِیَ إِلاَّ عَلَی اللَّه‏[xxiii]یعنی : بگو هر اجر و پاداشی از شما خواسته ام برای خود شماست، اجر من تنها بر خداوند است ...) و(قُلْ ما أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلاَّ مَنْ شاءَ أَنْ یَتَّخِذَ إِلی‏ رَبِّهِ سَبیلا[xxiv]یعنی :بگو من در برابر ابلاغ رسالت هیچ گونه پاداشی از شما مطالبه نمی کنم مگر کسانی که بخواهند راهی به سوی پروردگارشان برگزینند.) از ضمیمه کردن این آیات چهار گانه به یکدیگر به خوبی می توان نتیجه گرفت که پیامبر اسلام(ص)نیز مانند سایر پیامبران الهی اجر و پاداشی برای شخص خود از مردم نخواسته است بلکه مودت ذوی القربای او راهی به سوی خداست .وچیزی صددرصد به نفع خود آنها ، چرا که این مودت دریچه ای است به سوی مسأله امامت و خلافت وجا نشینی پیامبر اسلام (ص)در امت وهدایت مردم در پرتو آن.
    از مجموع روایاتی که در تفسیر آیه آمده است نیز می توان چنین نتیجه گیری کرد که بدون تردید آیه مورد بحث ناظر به مسأله امامت و خلافت است که می تواند به عنوان اجری برای رسالت شمرده شود، اجری که مردم را به خدا نزدیک می کند و نفعش عاید خود آنها می شود[xxv].

    --------------------------------------------------------------------------------

  2. صلوات و تشکر : 2


  3. #2

    پاورقی ها




    1-سوره مائده،آیه67
    2- سوره مائده،آیه55
    [iii]تفسیر الدر المنثور جلد2، صفخه 293
    [iv]اسباب النزول، صفحه 148
    [v]تفسیر الکشاف جلد1،صفحه 649.
    [vi]تفسیر فخر رازی، جلد12،صفحه26.
    [vii]تفسیر طبری جلد6،صفحه186.
    [viii]ک نز العمال،جلد6،صفحه319.
    [ix]الشواهد التنزیل،صفحه161تا68.
    [x]الغدیر ،جلد2،صفحه52و53.
    [xi]سوره نساء،آیه59
    [xii]الشواهد التنزیل،جلد1،صفحه148تا151.
    [xiii]البحر المحیط،جلد،صفحه278.
    [xiv]تفسیر برهان،جلد1،صفحه381تا387.
    [xv]سوره توبه ،آیه119
    [xvi]تفسیر الدر المنثور جلد،ذیل آیه
    [xvii]مناقب صفحه189.
    [xviii]درر السمطین صفحه91
    [xix]مناقب عبدالله شافعی صفحه154.
    [xx]الشواهد التنزیل،جلد1،صفحه259.
    [xxi]الینابیع الموده صفحه115.
    [xxii]سوره شوری،آیه23.
    [xxiii]سوره سبأ،آیه47
    [xxiv]سوره فرقان،آیه57
    [xxv]مکارم شیرازی تفسیر پیام قرآن جلد نهم امامت و ولایت در قرآن مجید،صفحه227-229.

    منبع: پایگاه حوزه

  4. صلوات و تشکر


  5. #3

    علت عدم تصریح به نام ائمه (ع) در قرآن




    پرسش:
    چرا اسم ائمه (ع) در قرآن نیامده؟
    پاسخ:

    به طور خلاصه می­توان گفت علت عدم ذکر نام ائمه علیهم السلام در قرآن، ممکن است بخاطر موارد زیر باشد:
    1- مبنا و روش قرآن این است که مسائل را به صورت اصول کلی بیان می­کند و حتی الامکان وارد جزئیات نمی­شود. این خود بنابر مصالح و حکمت­هایی نظیر جلوگیری از لجاجت­ها و عصبیت­ها و امور دیگر است.
    2- خداوند متعال نمی­خواسته است در چنین مساله­ای که بالاخره هوی و هوس­ها دخالت می­کند، مطلب به صورت صریح ذکر شود، چرا که ممکن بود با توجیه و بهانه­هایی برای دستیابی به برخی مقاصد، حرمت کلام الهی شکسته شود، چنانچه این امر در مورد سخنان صریح پیامبر «ص» اتفاق افتاده است.
    3- این روش قرآن مجید (عدم ذکر نام افراد) در مورد پیامبران علیهم السلام نیز اتفاق افتاده است. زیرا در قرآن مجید تنها نام 26 نفر از پیامبران الهی آمده است و از دیگران نامی به میان نیامده است، ولی آیا چنین امری به این دلیل بوده که آنان پیامبر نبوده­اند و یا در پیشگاه خداوند اهمیتی نداشته­اند؟ هرگز.
    4- قرآن کریم، بعد از پیامبر اکرم «ص» درباره هیچ کس به اندازه حضرت علی علیه السلام سخن نگفته است. آیات زیادی که همه مفسرین از شیعه و سنی، اتفاق نظر دارند که شأن نزول آن حضرت علی بن ابی طالب علیه السلام بوده است، در جای جای قرآن به چشم می­خورد. اگر چه در این آیات صریحاً نام آن حضرت ذکر نشده است، اما روایات تصریح کرده که منظور آیه آن حضرت بوده است. ما در اینجا تنها چند آیه را ذکر می­کنیم:
    الف- «إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ»[1]یعنی: سرپرست و ولیّ شما، تنها خداست و پیامبر او و آنها که ایمان آورده‏اند؛ همانها که نماز را برپا می‏دارند، و در حال رکوع، زکات می‏دهند.
    ب- «فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللّهِ عَلَی الْکاذِبینَ». یعنی: هرگاه بعد از علم و دانشی که (در باره مسیح) به تو رسیده، (باز) کسانی با تو به محاجّه و ستیز برخیزند، به آنها بگو: «بیایید ما فرزندان خود را دعوت کنیم، شما هم فرزندان خود را؛ ما زنان خویش را دعوت نماییم، شما هم زنان خود را؛ ما از نفوس خود دعوت کنیم، شما هم از نفوس خود؛ آنگاه مباهله کنیم؛ و لعنت خدا را بر دروغگویان قرار دهیم.[2]
    ج- «وَ یَقُولُ الَّذینَ کَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلاً قُلْ کَفی‏ بِاللّهِ شَهیدًا بَیْنی وَ بَیْنَکُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتابِ» یعنی: آنها که کافر شدند می‏گویند: «تو پیامبر نیستی!» بگو: «کافی است که خداوند، و کسی که علم کتاب (و آگاهی بر قرآن) نزد اوست، میان من و شما گواه باشند![3]
    د- «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا أَطیعُوا اللّهَ وَ أَطیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی اْلأَمْرِ مِنْکُمْ فَإِنْ تَنازَعْتُمْ فی شَیْ‏ءٍ فَرُدُّوهُ إِلَی اللّهِ وَ الرَّسُولِ إِنْ کُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَ الْیَوْمِ اْلآخِرِ ذلِکَ خَیْرٌ وَ أَحْسَنُ تَأْویلاً» یعنی: ای کسانی که ایمان آورده‏اید! اطاعت کنید خدا را! و اطاعت کنید پیامبر خدا و اولو الأمر [= اوصیای پیامبر] را! و هرگاه در چیزی نزاع داشتید، آن را به خدا و پیامبر بازگردانید (و از آنها داوری بطلبید) اگر به خدا و روز رستاخیز ایمان دارید! این (کار) برای شما بهتر، و عاقبت و پایانش نیکوتر است.[4]
    روایات و اقوالی که در کتاب­های اهل سنت در بیان شأن نزول این آیات و دهها آیه دیگر است، همگی اتفاق دارند که منظور این آیات، حضرت علی علیه السلام و فرزندان او بوده­اند و این روایات آن قدر زیادند که ذکر آنها در اینجا به طول می­انجامد ولی شما می­توانید در ذیل همین آیات، به کتب تفسیری اهل تسنن و اهل تشیع مراجعه فرمائید.

    --------------------------------------------------------------------------------
    [1] -سوره مائده، آیه 55- ترجمه مکارم شیرازی.
    [2] -سوره آل عمران، آیه 61- ترجمه مکارم شیرازی.
    [3] -سوره رعد، آیه 43- ترجمه مکارم شیرازی.
    [4] -سوره نساء، آیه 59- ترجمه مکارم شیرازی.

    منبع: پایگاه حوزه

  6. صلوات و تشکر : 2


  7. #4

    آیات قرآنی که شأن نزول آنها علی(ع) است




    پرسش:
    آیاتی که در باره حضرت علی علیه السلام در قرآن آمده است، کدام هستند؟
    پاسخ:

    آیات فراوانی در قرآن کریم در شأن حضرت امیر علیه السلام و اهل البیت علیهم السلام نازل شده است که بعضی از آنان را بر می شماریم، با مراجعه به تفاسیر معتبر، شأن نزول آیات و تفسیر آنها مشخص خواهد شد.
    احزاب آیه 33 ، رعد 43 ، آل عمران 61 ، بینه 7 ، مائده 55 ، مائده 3 ، مائده 67 ، دهر (انسان) 5 الی 10 ، رعد 47 ، مائده 35 ، آل عمران 7 ، هود 8 ، واقعه 10 و 11 ، انعام 82 ، نساء 59 ، معارج 1 الی 3 .

    منبع: پایگاه حوزه

  8. صلوات و تشکر : 2


  9. #5

    آیات و احادیث و منابع تفسیری درباره دوازده امام(ع)




    پرسش:
    آیاتی از قرآن و یا احادیث و یا منابع تفسیری درباره دوازده امام به من معرفی نمایید. ترجیحاً از منابع روایی و یا تفسیری برادران اهل تسنن باشد؟
    پاسخ:

    مسئله امامت، ولایت و اهل بیت در قرآن مجید به دو گونه مورد اشاره و تاکید قرار گرفته است. بعضی آیات قرآن مجید اشاره به عظمت شأن، کمالات و مقالات اهل بیت علیهم السلام بصورت گروهی یا فردی دارد مانند آیات: آل عمران/61- انعام/82– رعد/47 - احزاب/33– صافات/130– واقعه/10و11– انسان/ 5-9.
    بعضی آیات قرآن مجید نیز بر ولایت و جانشینی حضرت علی (ع) دلالت دارند. مانند آیات:
    نساء/59– مائده/3– مائده/55– مائده/67– رعد/7– معارج/1-3.
    مفسرین شیعه دلالت آیات فوق را با استفاده از ادله و اسلوبهای شناخته شده در تفسیر مانند توجه به ظاهر آیه، شأن نزول و روایات معتبری که در ذیل آیه وارد گشته است، مستند می نمایند.
    آیات متعددی از قرآن نیز بر معانی فوق تأویل یافته اند که این امر جز در سایه راهنمایی معصومین (ع) که راسخون فی العلم هستند، امکان پذیر نیست. مانند: مائده / 35 و آل عمران / 7 و هود/ 17.
    برای بررسی مدعای شیعه و ادله آنها در هر یک از موارد فوق الذکر بهترین راه مراجعه به کتب تفسیر علمای شیعه است، که عنوان برخی از آن تفاسیر را خدمت شما معرفی می نمائیم. تفسیر هر آیه را در ذیل همان آیه می یابید.
    تفسیر علی بن ابراهیم قمی.
    تفسیر عیاشی. تالیف محمد بن مسعود سمرقندی.
    تفسیر نعمانی. تالیف ابوعبدالله محمد بن ابراهیم.
    تفسیر تبیان. تالیف شیخ الطائفه، ابوجعفر محمد بن حسن علی طوسی.
    مجمع البیان. تالیف فضل بن حسن طبرسی
    روض الجنان. تالیف ابولفتوح رازی
    تفسیر صافی. تالیف ملامحسن فیض کاشانی
    یکی دیگر از طرق شیعه در اثبات دیدگاه خاص خود نسبت به مسئله امامت، روایات و احادیث معتبر است. علیرغم وضعیت خاصی که در صدر اسلام پیش آمد و باعث شد برای مدت مدیدی احادیث نوشته نشود اما با این وجود، شیعه توانسته است ایده خود را حتی از طریق کتب روائی اهل سنت به اثبات برساند. روایاتی که در این زمینه وارد گشته است شامل چند قسم است.
    برخی از روایات در بیان فضائل حضرت علی (ع) است مانند سبقت در اسلام، علم، جهاد، قضاوت و...
    برخی از روایات برخلافت و جانشینی حضرت علی (ع) دلالت می نمایند.
    برخی نصوص دال بر امامت امام حسن (ع) و امام حسین (ع) اند و اینکه این دو بزرگوار فرزندان رسول (ص) شمرده می شوند.
    برخی روایات دلالت دارند که حضرت رسول (ص) فرموده اند که: ائمه بعد از من دوازده نفر از قریش هستند.
    برخی احادیث، آیاتی از قرآن مجید را از زبان پیامبر (ص) درباره امام حسن، امام حسین، امام مهدی علیهم السلام تأویل می نمایند.
    برخی روایات اهل سنت درباره شأن نزول آیاتی است که دلالت دارد در مورد حضرت علی (ع) بوده است.
    برخی از روایات در بیان فضیلت بعضی از ائمه اطهار مانند امام باقر و امام صادق علیهما السلام می باشد.
    در زمینه جمع آوری روایات، علمای شیعه کتب متعددی به رشته تحریر درآورده اند که عنوان برخی از این کتب از این قرار است:
    الف: الغدیر/علامه امینی.
    ب: علی فی الکتاب و السنه/حسین الشاکری.
    ج: المراجعات/علامه شرف الدین.
    د: امیرالمؤمنین، علی ابن ابیطالب/احمد رحمانی همدانی.
    ه: امام علی (ع) در قرآن از دیدگاه اهل سنت/ابوالفضل یغمائی.
    و: اهل البیت فی القرآن الکریم/علامه شیخ جعفر سبحانی.
    ز: معالم المدر ستین/علامه مرتضی عسکری.

    منبع: پایگاه حوزه

  10. صلوات و تشکر : 2


  11. #6

    مراد از کلمات در سوره بقره آیه 37




    پرسش:
    آیا منظور از کلمات در قرآن خدا و رسول اویند یا حضرت علی علیه السلام را هم شامل می شود؟
    پاسخ:

    اگرمقصود شما از (کلمه) کلمه ای است که در سوره بقره آیه 37 بکار رفته است، باید بگوئیم که بر اساس بعضی از روایات رسیده از اهل البیت علیهم السلام مقصود از کلمات در این آیه، حضرت محمد(ص) و علی و فاطمه و حسن و حسین علیهم السلام، می باشند.

    منبع: پایگاه حوزه

  12. صلوات و تشکر


کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •