تالار دانشگاه مجازی المصطفی صلی الله علیه و آله دانشگاه مجازی المصطفی صلی الله علیه و آله Arabic English Persian
بازیابی رمز
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 3 , از مجموع 3
  1. #1

    ܓ✿ پرسش: اول آسمان خلق شد یا زمین؟




    شبهه: ابتدا آسمان خلق شد يا زمين؟آيات با يكديگر متعارض هستند آيات قرآن در اين باره متناقض است در آيه 29 سوره بقره ابتدا آفرينش زمين ذكر مي شود و سپس آفرينش آسمان.در آيات 9-12 سوره فصلت نيز ابتدا آفرينش زمين آمده و سپس آسمان، ولي در آيات 17-30 سوره نازعات ابتدا آفرينش آسمان آمده و سپس زمين.

    پاسخ شبهه:
    خداوند متعال، مى فرمايد: «ثُمَّ استَوَى اِلَى السَّماءِ وَهِىَ دُخانٌ فَقالَ لَها ولِلاَْرْضِ ائْتيا طَوْعًا اَوْ كَرْهًا قالَتا اَتَيْنا طَـائعين;(فصلت، 11) سپس بر آسمان كه در آن هنگام دودى بود به پرداخت و آن گاه به هر دو فرمود: چه بخواهيد و چه نخواهيد بايد تحت فرمان درآييد گفتند: به طوع و رغبت تحت فرمانيم.» و نيز مى فرمايد: «وَالاَرضَ بَعدَ ذلِكَ دَحَيها;(نازعات، 30) و زمين را بعد از آن (آسمان) گسترده (است).» آيه شريفه سى نازعات، تصريح دارد به اين كه خلقت زمين بعد از خلقت آسمان بوده است. اما آيه شريفه يازده فصلت كه با «ثم» آغاز مى شود، اگر چه ظاهر عطف اين است كه خلقت آسمان ها بعد از خلقت زمين بوده است، وليكن كلمه «ثم» كه بعديت را مى رساند، صرفاً بعديت در خبر را مى رساند، نه بعديت به حسب وجود و تحقق را. تصريح آيه سى نازعات مؤيد اين ادعا است. در اين جا ممكن است پرسيده شود، در آيه سى نازعات صحبت از خلقت زمين نيست، بلكه صبحت از گستردن آن است. در اين صورت اين آيه شريفه (سى نازعات) دلالت ندارد بر اين كه خلقت زمين بعد از آسمان بوده است.در پاسخ مى گوييم: زمين، كروى شكل است، و گستردن آن به جز با خلقتش به اين شكل نمى تواند باشد. علاوه بر اين، آيات مزبور بعد از گستردن زمين، به اخراج آب و چراگاه زمين و ريشه دار كردن كوه هايش اشاره كرده است; واين عيناً همان مطلبى است كه در جمله: «وجَعَلَ فيها رَوسِىَ مِن فَوقِها وبـرَكَ فيها وقَدَّرَ فيها اَقوتَها;(فصلت، 10) و در زمين كوه هاى ريشه دار قرار دارد كه قسمت بيرونى اش سر به آسمان كشيده و نيز در زمين آن چه قوت و رزق هست ]در چهار فصل [پديد آورده است.» آمده است; چون در اين آيات قرار دادن كوه ها در زمين و بركت دادن به زمين و تقدير ارزاق را با خلقت زمين يك جا بيان كرده، و سپس خلقت آسمان را با كلمه «ثم» به آن عطف نموده است. پس، ديگر نمى توانيم اين كلمه را به معناى بعديت زمانى بگيريم. به عبارت ساده تر: در آيات ده و يازده فصلت، كلمه «ثم» ظهور در اين دارد كه خلقت آسمان ها بعد از زمين بوده، و در آيات سوره «نازعات» كلمه «بعد ذلك» نيز ظهور دارد در اين كه خلقت زمين (كه گفتيم با دحو و گستردن آن يكى است)، بعد از خلقت آسمان ها است; ولى ظهور جمله «بعد ذلك» روشن تر و قوى تر از ظهور كلمه «ثم» در بعديت است.

    آخرین موضوعات ارسالی این تالار:


  2. صلوات و تشکر : 2


  3. #2



    بسمه تعالی

    در آیه 29 سوره ی بقره، کلمه های «استوی» و «سوّاهنّ» که هر دو از ریشه ی «سَوِیَ» هستند،
    به معنی «خلق کردن و ساختن و آفریدن» نیست !
    بلکه به معنی
    «کامل کردن»، «مرتب و منظم نمودن» و «متعادل کردن» است.
    و هنگامی که با «الى» متعدى شود، معنى توجه و قصد و رو كردن میدهد.

    - ببینیم که فرهنگ های لغت معتبر آن را چه معنی کرده اند:

    قاموس قرآن، ج‏3، ص: 357
    سوى:
    1- مساوات، بمعنى برابرى است :
    «حَتَّى إِذا ساوى‏ بَیْنَ الصَّدَفَیْنِ قالَ انْفُخُوا» كهف: 96.
    تا چون (ذوالقرنین) میان دو حاشیه كوه را برابر كرد گفت: بدمید.

    2- برابر كردن. پرداختن مرتب گردانیدن:
    «ثُمَّ كانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّى» قیامة: 38.
    سپس علقه شد پس او را اندازه گرفت و متعادل كرد.

    همچنین در آیات «الَّذِی خَلَقَ فَسَوَّى» اعلى: 2 - «ثُمَّ سَوَّاكَ رَجُلًا» كهف:
    37
    و در آیه «الَّذِی خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ» انفطار: 7.
    مراد از سوّاك سلامت اعضاء و گذاشتن هر عضو در موضع خود
    و منظور از مستوى الخلقه بودن و از «عدلك»، تناسب اعضاء است.
    «فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ» بقره: 29.
    آنها را هفت آسمان متعادل كرد.

    «الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى‏» طه: 5.
    این است كه خدا در تخت حكومت و تدبیر استقرار یافت
    و آن كنایه از تدبیر و اداره امور عالم است چنانكه «یُدَبِّرُ الْأَمْرَ» آنرا توضیح میدهد.
    و چون با «الى» متعدى گردد معنى توجه و قصد و رو كردن میدهد.
    ------------------------------------------------------------------

    فرهنگ أبجدی عربی-فارسی، متن، ص: 69
    اسْتَوَى -
    اسْتِوَاءً [سوی‏]: راست و استوار شد،- الشی‏ءُ: آن چیز معتدل شد
    «سَوَّیْتُ الشی‏ءَ فَاسْتَوى»: آن چیز را عدل و مساوى كردم پس معتدل شد.

    الاسْتِوَاء -
    [سوی‏]: مص استقامت و برابرى، اعتدال «

    أَسْوَى -
    إسْوَاءً [سوی‏]: كار او هموار و استوار شد.

    ساوَى -
    مُسَاوَاةً [سوی‏] الشی‏ءَ: آن چیز را برابر كرد

    سَوَّى -
    تَسْوِیةً [سوی‏] الشی‏ءَ: آن چیز را راست و هموار كرد

    السّوَى -
    [سوی‏]: قصد، نیت.
    ---------------------------------------------------------------------

    یک شاهد استوار نیز در خود قرآن است، که هر دو کلمه ی مورد نظر در سوره 28 بقره را داراست:
    آیه 2 سوره «الاعلی»: «خَلَقَ فَسَوّی»

    11 ترجمه گوناگون از این آیه:
    آن خدایى كه (عالم را) خلق كرد و به حد كمال خود رسانید (الهى قمشه اى)

    او كه آفرید و سپس منظم كرد (ارفع)

    همان كسى كه آفرید و موزون و مرتّب ساخت (برزى)

    آن خدایى كه آفرید مخلوقات را و به حد كمال خود رسانید (بروجردى)

    همان كه بیافرید و بیاراست (پرتوئى از قرآن - آیت الله طالقانى)

    همانكه آفرید و سامان بخشید (ترجمه بیان السعاة)

    (همان) كسى كه آفریده و مرتّب كرد (رضائى)

    همان خدایى كه آفرید و سامان داد (طاهرى)

    همان كه آفرید و هماهنگى بخشید (فولادوند)

    خدایى كه انسان را آفرید و آفرینش او را به حد كمال رساند (كاویانپور)

    همان خداوندى كه آفرید و منظم كرد (مكارم شیرازى)

    آنكه بیافرید پس درست اندام كرد (دهلوى)

    می بینیم که هیچکدام از این ترجمه ها «سوی» را «خلق کرد و آفرید» معنی نکرده اند!
    --------------------------------------------------------------

    و اینک ترجمه های آیه ی 29 سوره ی بقره - (از 15 مترجم از 500 سال قبل تا کنون) :

    هُوَ الَّذِى خَلَقَ لَكُم مَّا فىِ الْأَرْضِ جَمِیعًا ثُمَّ اسْتَوَى إِلىَ السَّمَاءِ فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ وَ هُوَ بِكلُ‏ِّ شىَ‏ْءٍ عَلِیمٌ

    او آنى است كه آفرید براى شما عبرة و منفعة آنچه هست در زمین همه؛ باز پس آهنگ [قصد] كرد به سوى آسمان پس راست كرد آن‏ها را هفت را از آسمانها و او به هر همه چیزى داناست.
    (ترجمه قرن دهم هجرى - 500 سال قبل)

    او است كه هر چه در زمین هست یكسره براى شما آفرید سپس به آسمان پرداخت و هفت آسمان به پا ساخت و به همه چیز دانا است (ترجمه تفسیر المیزان علامه طباطبائى)

    او خدایى است كه همه آنچه را (از نعمت ها) در زمین وجود دارد، براى شما آفرید سپس به آسمان پرداخت و آنها را به صورت هفت آسمان مرتب نمود و او به هر چیز آگاه است (آیت الله مكارم شیرازى)

    همان خداوند است كه همه آنچه در زمین است براى شما آفرید، آن گاه بآسمان پرداخت و بر آن احاطه و استیلاء یافت، پس آن را هفت آسمان پرداخته و یكسان برآورد و همان خداوند بهر چیزى بس دانا است. (تفسیر پرتوئى از قرآن -
    آیت‏ الله طالقانى)

    اوست كه آنچه در این زمین است همه را براى شما آفرید، سپس به آسمان پرداخت پس آنها را به صورت هفت آسمان مرتب و منظم ساخت، و او به همه چیز داناست. (آیت الله مشكینى)

    اوست كه همه چیزهایى را كه در روى زمین است برایتان بیافرید، آن گاه به آسمان پرداخت و هر هفت آسمان را برافراشت و خود از هر چیزى آگاه است (عبدالمحمد آیتى)

    اوست كه آفرید براى شما آنچه را در زمین است. پس به آسمان پرداخت و آنها را هفت آسمان مقررّ ساخت و او به همه چیز آگاه است. (ترجمه تفسیر بیان السعاده )

    او خدایى است كه همه آنچه (از نعمتها) در زمین وجود دارد، براى شما آفریده، سپس به آسمان پرداخت، و آنها را به صورت هفت آسمان مرتب نمود و او به هر چیز آگاه است. (ترجمه جوامع الحكایات)

    خدا همان غیب مطلق كسى است كه آنچه را كه در زمین است، همگى، بسود شما آفرید، سپس بسوى آسمان پرداخت، پس آسمانها را بصورت هفت آسمان تعدیل كرد و آن غیب مطلق به هر چیزى داناست. (حجة التفاسیر)

    او آن خدائى است كه آنچه در زمین است براى شما آفرید و سپس اراده خود را بسمت بالا یعنى آسمان متوجه ساخته و آنرا تسویه نمود (یعنى تعدیل كرد و از فتور و اعوجاج حفظ فرمود) و به هفت آسمان مساوى منقسم ساخت و اوست كه به هر چیزى داناست. (خسروى)

    او كسى است كه همه آنچه در زمین است را براى شما آفرید، سپس به آسمان پرداخت، و آنها را [بصورت‏] هفت آسمان مرتب نمود و او به هر چیزى داناست. (رضائى )

    وى آنست كه بیافرید براى شما هر چه در زمین است همه یكجا. باز متوجه شد بسوى آسمان پس راست كرد آن هفت آسمان را و او به همه چیز داناست(دهلوى)

    اوست آنكه آفرید براى شما آنچه در زمین همگى پس مستولى شد و قصد كرد بسوى آسمان پس راست كرد هفت آسمان را و او بهر چیزى توانست (صفى علیشاه)


    اوست كه هر آنچه در زمین است بسود شما آفرید از پس آنكه بر آسمان چیره بود و آن را هفت آسمان ب‏هموارى كرد (كه در آن كجى و رخنه‏ اى نباشد) چه او داناى به هر چیز بود. (عاملى )

    خداوند آن كسى است كه خلق نمود براى نفع شما تمامى آنچه در زمین است پس اقبال نمود بسوى آسمان پس مرتب گردانید هفت آسمان و او بهر چیزى داناست.(مخزن العرفان)

    اوست خدایى كه خلق كرد از براى شما هر چه در زمین است تماما. پس توجه نمود به آسمان، پس مرتّب كرد هفت آسمان را (غرض از این آیه تذكّر نعمت خلقت آسمان و زمین است براى انسان نه ترتیب خلقت آنها) و آن خدا به هر چیز داناست. (یاسرى)
    --------------------------------------------------------------------

    تمام این شاهدها و ترجمه ها نشان می دهد که از نظر قرآن، قبل از آفرینش زمین، «آسمان» آفریده شده بوده
    که خداوند بعد از آفرینش زمین متوجه ی آن شده و آن را مرتب و منظم و تعدیل و پرداخته کرده است.

  4. صلوات و تشکر : 2


  5. #3



    سلام دوست عزیز
    ممنون از توجه شما

    نقل قول نوشته اصلی توسط بهنام فرزاد نمایش پست ها
    تمام این شاهدها و ترجمه ها نشان می دهد که از نظر قرآن، قبل از آفرینش زمین، «آسمان» آفریده شده بوده که خداوند بعد از آفرینش زمین متوجه ی آن شده و آن را مرتب و منظم و تعدیل و پرداخته کرده است.
    ولی طبق ترجمه های مختلف که شما بیان کرده اید. خداوند چیزهای روی زمین را آفریده بعد آن را (آسمان را )مرتب و منظم کرده است، نه آفرینش خود زمین. دقت کنید!!!!

    و آن چیزی که شما بیان کرده اید
    دلیل بر این نیست که قبل از آفرینش زمین، آسمان آفریده شده باشد.


    نقل قول نوشته اصلی توسط بهنام فرزاد نمایش پست ها
    هُوَ الَّذِى خَلَقَ لَكُم مَّا فىِ الْأَرْضِ جَمِیعًا ثُمَّ اسْتَوَى إِلىَ السَّمَاءِ فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ وَ هُوَ بِكلُ‏ِّ شىَ‏ْءٍ عَلِیمٌ
    معنای آیه شریفه چنین می باشد:

    او، آن چنانه ایست که آفرید برای شما آن چه را در روی زمین است،در حالی که همه جمعند. سپس روی آورد به سوی آسمان. پس مرتب کرد آن ها را، هفت آسمان را. و حال آن که او به هر چیزی داناست.

    و با توجه به این ترجمه و بقیه ی ترجمه های دیگری که شما زحمت آن را کشیدید. این مفهوم بیان می شود:

    که زمین وجود داشته است و خداوند بعد از خلق کردن یا آفرینش همه چیز در روی زمین به سوی آسمان روی آورده یا توجه کرده است.


    و حتی با توجه به این آیه می توانیم نتیجه بگیریم که خدای متعال ابتدا زمین را آفریده بعد آسمان را، زیرا اگر اول آسمان را خلق کرده بود بعد زمین را، ابتدا باید آسمان را مرتب می کرد بعد به آفرینش چیزهای روی زمین می پرداخت.


    نقل قول نوشته اصلی توسط بهنام فرزاد نمایش پست ها
    در آیه 29 سوره ی بقره، کلمه های «استوی» و «سوّاهنّ» که هر دو از ریشه ی «سَوِیَ» هستند،
    به معنی «خلق کردن و ساختن و آفریدن» نیست !
    بلکه به معنی «کامل کردن»، «مرتب و منظم نمودن» و «متعادل کردن» است.
    و هنگامی که با «الى» متعدى شود، معنى توجه و قصد و رو كردن میدهد.
    (همانطور که خودتان در بالا آورده اید : استوی + الی = روی آوردن و توجه کردن است و معنای آفرینش نمی دهد)

    نقل قول نوشته اصلی توسط quranic نمایش پست ها
    (فصلت، 11)«ثُمَّ استَوَى اِلَى السَّماءِ وَهِىَ دُخانٌ...
    سپس توجه کرد به سوی آسمان و حال آن که آن (آسمان ) دودی بود.....

    پس خداوند بعد از
    آفرینش هر چیزی در روی زمین به طور کامل، به سوی آسمان توجه می کند و آن را که دودی بیش نبوده مرتب کرده و به صورت هفت آسمان میاراید.


    در پناه حق...

    ویرایش توسط هندیانی : 1390/11/06 در ساعت 11:47 بعد از ظهر

  6. صلوات و تشکر : 2


کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •