تالار دانشگاه مجازی المصطفی صلی الله علیه و آله دانشگاه مجازی المصطفی صلی الله علیه و آله Arabic English Persian
بازیابی رمز
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 4 , از مجموع 4
  1. #1

    شهید و شهادت در قرآن




    ولاتقولوا لمن یقتل فی سبیل الله اموات بل احیاء و لكن لا تشعرونترجمه: آنان را كه در راه خدا كشته می شوند، مرده می خوانید آن ها زنده اند و شما درنمی یابید.
    سوره محمد (ص) آیات 5،4 و6

    والذین قتلوا فی سبیل الله فلن یضل اعمالهم
    ترجمه:و آنان كه در راه خدا كشته شدند اعمالشان را باطل نمی كند
    سیهدیهم و یصلح بالهم
    ترجمه: زود است كه هدایتشان كند و كارهایشان را به صلاح آورد
    وید خلهم الجنة عرفها لهم
    ترجمه: و به بهشتی كه بر ایشان وصف كرده است داخلشان سازد.
    سوره توبه آیه 111


    ان الله اشتری من المومنین انفسهم و اموالهم بان لهم الجنة یقاتلون فی سبیل الله فیقتلون و یقتلون وعداً علیه حقا فی التوریة و الانجیل و القرآن و من او فی بعهده من الله فاستبشرواببیعكم الذی با یعتم به و ذلك هم الفوز العظیم
    ترجمه: خدا از مومنان جان ها و مال هایشان را خرید، تا بهشت از آنان باشد در راه خدا جنگمی كنند چه بكشند چه كشته شوند وعده ای كه خدا در تورات و انجیل و قرآن داده است به حقبه عهده اوست و چه كسی بهتر از خدا به عهد خود وفا خواهد كرد بدین خرید و فروخت كهكرده اید شاد باشید كه كام یابی بزرگ است.
    احزاب آیه 23

    من المومنین رجال صدقوا ما عاهدوالله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدلوا تبدیلا
    ترجمه: از مومنان مردانی هستند كه به پیمانی كه با خدا بسته بودند وفا كردند بعضی بر سرپیمان خویش جان باختند و بعضی چشم به راهند و هیچ پیمان خود دگرگون نكرده اند.
    سوره صف آیه 11

    تو منون باالله و رسوله و تجاهدون فی سبیل الله بالموالكم و انفسكم ذ لكم خیر لكم ان كنتم تعلمون
    ترجمه: به خدا و پیامبرش ایمان بیاورید و در راه خدا با جان و مال خویش جهاد كنید و این برای شما بهتر است اگر دانا باشید.
    سوره آل عمران آیه 171

    یستبشرون بنعمة من الله و فضل و ان الله لا یضییع اجرالمومنین
    ترجمه: آنان (شهدا) را مژده نعمت و فضل خدا می دهند و خدا پاداش مومنان را تباه نمی كند.

    سوره آل عمران آیه 170

    فرحین بما اتاهم الله من فضله و یستبشرون بالذین لم یلحقوا بهم من خلفهم الا خوف علیهم و لا هم یحزنون
    ترجمه : از فضیلتی كه خدا نصیبشان كرده است شادمانند و به آن ها كه در پی شان هستند وهنوز به آن ها نپیوسته اند بشارت می دهند كه بیمی بر آن ها نیست و اندوهگین نشوند.

    سوره حج آیه 58

    والذین هاجروا فی سبیل الله ثم قتلوا اوماتوا لیرزقنهم رزقاً حسناً و ان الله لهو خیرالرازقین
    ترجمه: و كسانی كه در راه خدا جهاد كردند یا مهاجرت كردند سپس كشته شدند یا خود مردندخدا به رزقی نیكو روزی می دهد زیرا خدا بهترین روزی دهندگان است.
    سوره آل عمران آیه 169


    ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عندربهم یرزقون
    ترجمه: کسانی را که در راه خدا کشته شده اند مرده مپندار، بلکه زنده اند و نزد پروردگارشانبه ایشان روزی می دهند.

  2. صلوات و تشکر : 2


  3. #2

    شهید و شهادت در قرآن(2)




    شهید و شهادت در قرآن

    شهادت در قرآن جایگاه ویژه ای دارد و در چند آیه به آن پرداخته شده است، در این مقاله پاره ای از مباحث مربوط به شهادت و شهدا در پرتو یكی از آیات مورد بحث قرار می گیرد، قرآن كریم می فرماید:« وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ یُقْتَلُ فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْواتٌ بَلْ أَحْیاءٌ وَ لكِنْ لا تَشْعُرُون» «به آن هایی كه در راه خدا كشته می شوند مرده و اموات نگویید، بلكه آنها زنده اند و شما نمی فهمید.»

    اعتقاد به حیات برتر و كامیابی شهید، از عوامل مهم پایداری و پیروزی است. در صدر اسلام بر اثر بدیهی نبودن اصل حیات برزخی یا ثمر بخش بودن آن نزد همه، گروهی از معاد باوران شهادت را نوعی ناكامی و محرومیت می پنداشتند، چنان كه منافقان و كافران بر اساس باور نادرستی كه از مرگ داشتند شهادت را زوال و به هلاكت افكندن خویش می دانستند، از این رو با پدیده جنگ، منافقانه برخورد می كردند و اهل تبطئه (به تاخیر انداختن و به كندی حركت كردن) بودند.

    مرگ انتقال از نشئه ای به نشئه دیگر و وفات است، نه زوال و نابودی و فوت، و راز اینكه خدای سبحان در برخی موارد از كافران و منافقان به «اموات» تعبیر كرده است كه گاهی «موت» به معنای زوال اثر انسانی است؛ نه زوال هستی، و اطلاق آن بر كافران نیز به لحاظ بی اثر بودن آنان است، بر این اساس، نهی این آیه شریفه از كاربرد تعبیر «اموات» در باره شهیدان، هم توهم نابودی و هم توهم بی اثر بودن آنان را دفع می كند.

    شهید، زنده و منشأ اثر است، هم اهل دنیا و بازماندگان خود را بیدار و نورانی می كند و هم به برزخیان روح و ریحان می رساند. همه انسانها پس از مرگ زنده اند و هیچ كس مرگِ به معنای فنا و نابودی ندارد، لیكن راز نهی از توهم مرگ در باره شهیدان، آن گونه كه در باره دیگران پنداشته می شود، تذكر این نكته است كه آنان حیاتی برتر دارند. در آیات دیگر نیز با بیان بهره مندی شهید از رزق حسن و روزی خاص نزد خداوند، توهم اینكه شهادت سبب محرومیت و ناكامی شهید شود ردّ شده است.

    بیشتر مردم، حیات شهیدان را ادراك نمی كنند و متوجه آن نمی شوند؛ اما این به معنای محال بودن فهم حیات شهیدان یا قابل توجه نبودن آن نیست.

    یُقتَلُ : «قتل» و «موت» هر دو به معنای ازاله روح از بدن است: « أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ»[1] ، « وَ لَئِنْ مُتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ و »[2] ، با این تفاوت كه در «قتل» عنایت به كسی است كه ازاله روح می كند و در موت‎َ عنایت به فقدان حیات است.[3]
    ویرایش توسط مرادی نسب : 1390/01/21 در ساعت 11:09 قبل از ظهر

  4. صلوات و تشکر : 2


  5. #3

    شهید و شهادت در قرآن(2)




    توهم نابودی و ناكامی شهید

    خدای سبحان برای تشویق مسلمانان به جهاد، مقدمات و عوامل معنوی مهم پیروزی در نبرد را بیان می كند. در آیه گذشته به یكی از این عوامل، یعنی استعانت به صبر و نماز اشاره شد و در این آیه اعتقاد به حیات برتر و موفقیت و كامیابی شهید كه عامل معنوی مهم دیگری است بیان می شود.

    آیه پاسخی است به وهم و طعن بداندیشانی كه می پنداشتند رفتن به میدان نبرد، خود را به هلاكت افكندن است و به ویژه پس از جنگ بدر می گفتند: چرا اینان در راه پیامبر و رهبر خویش، خود را به كشتن داده و به هلاكت انداخته اند؟ پاسخ قرآن كریم این است كه انسانْ خواهان حیات است و زندگی اساسی وی پس از مرگ است، از این رو ایثارگری و شهادت، زمینه نیل به حیات طوبا و نعیم ابد و نجات از هلاكت است؛ نه نابودی و هلاكت.

    توضیح اینكه در صدر اسلام، از سوی دو گروه دو توهّم در باره شهادت مطرح بود: عده ای آن را «نابودی» و زوال می پنداشتند و گروه دیگری كه حیات پس از مرگ را باور داشتند، آن را سبب «ناكامی» و محرومیت می دانستند.

    نهی آیه شریفه مورد بحث از اطلاق «میّت» بر «شهید» در ردّ توهم نخست است. همه انسانها پس از مرگ زنده اند و وضع آنها از دو حال بیرون نیست: یا در گودالی از گودالهای آتش به سر می برند یا در باغی از باغهای بهشت[4] و هیچ كس مرگ به معنای زوال و فنا و نابودی ندارد؛ لیكن راز نهی از توهم آن در باره شهیدان، به گونه ای كه در باره دیگران پنداشته می شود، تذكر این نكته است كه آنان از حیاتی برتر برخوردارند.

    اطلاق كلمه «موت» از قبیل توقیفی بودن اسماء نیست، تا كسی مُجاز نباشد این واژه را در باره شهیدان به كار ببرد. معنای آیه مورد بحث، نهی از استعمال واژه «اموات» و امر به استعمال واژه «اَحیا» نیست؛ یعنی: «
    لا تقولوا أموات بل قولوا أحیاء‎ٌ. در آیه مورد بحث دستور استعمال واژه خاص نرسیده است؛ نظیر دستوری كه در باره «رعنا» رسید كه این كلمه را كه بار منفی دارد و در فرهنگ دیگر تعبیر سوئی است و شما متّهم به اراده آن معنای ناروایید، به كار نبریدو بگویید «انظرنا[5]»؛ لیكن چون مخالفان از واژه اموات معنای ناقصی را تلقی می كردند، كاربرد این واژه اموات معنای ناقصی را تلقی می كردند، كاربرد این واژه مورد نهی قرار گرفت: « وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ یُقْتَلُ فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْواتٌَ»

    مقصود این آیه شریفه تعلیم پیام كتاب الهی است كه موت در فرهنگ قرآن هجرت از دنیا به آخرت (برزخ و قیامت) است، نه نابودی، موتْ رهیدن از دنیا و رسیدن به عالم دیگر است و از یك سو مردن و از سوی دیگر میلاد است، پس اطلاق واژه موت در باره شهیدان هیچ محذوری ندارد و نهی از گفتن «اموات» در حقیقت ارشاد به اندیشه صحیح و دانش درست در باره مرگ شناسی است. «قول» در آیه مورد بحث: «
    ولا تقولوا ..» به معنای منطق و آیه بدین معناست كه منطق شما در باره شهدا این نباشد كه آنها مرده اند، بلكه آنان زنده اند. در آیه ای دیگر فرمود: نه تنها نگویید شهیدان مرده اند، بلكه در باره آنان گمان مرگ نیز نكنید: « وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُون».[6] در این آیه شریفه، هر دو توهم پیش گفته ردّ و دفع شده است.

    بر اساس این گونه آیات، شهید نه تنها نابود نمی شود و همچون دیگران زنده است، بلكه نسبت به دیگران از حیات برتری نیز بر خوردار است، و نه تنها بر اثر شهادتْ ناكام و محروم نخواهد شد، بلكه از حیات طوبا و روزی خاص و رزق حَسَن نزد خداوند برخوردار است.

    قرآن كریم در برخی آیات از مؤمنان به «اَحیاء» و از كافران و منافقان به «اموات» تعبیر كرده و می فرماید: زنده و مرده با هم مساوی و یكسان نیستند: «و ما یستوی الأحیاء و لاالأموت».[7] راز این تعبیر آن است كه گاهی «موت» به معنای زوال اثر انسانی است؛ نه زوال هستی و اطلاق اموات بر كافران نیز به لحاظ بی اثر بودن آنهاست، انسان پس از مرگ طبیعی، از خاطره ها محو می شود و دیگر در جامعه و بین مردم مطرح نیست و اثری ندارد، از این رو حضرت مریم ـ علیهما السّلام ـ فرمود: « یا لَیْتَنِی مِتُّ قَبْلَ هذا وَ كُنْتُ نَسْیاً مَنْسِیًّاً».[8]

    نهی آیه شریفه مورد بحث از به كار بردن تعبیر «اموات» در باره شهیدان، ردّ كسانی است كه آنان را نابود شده و بی اثر می پنداشتند. ممكن است دیگران با مرگ محو شوند و اثر دنیایی آنان زایل گردد؛ لیكن شهیدان كه زنده و مَثَل اَعلای آیه‌شریفه « وَ جَعَلَنِی مُبارَكاً أَیْنَ ما كُنْتُ» هستند،[9] در همه جا منشأ اثرند.

    حیات طوبا و برتری كه شهید بدان رسیده، هم دنیا وهم برزخ را زیر پوشش می گیرد، پس او زنده و منشأ اثر است و از اثر او تنها بازماندگان وی و اهل دنیا بهره مند نمی شوند، بلكه همان گونه كه به بازماندگان و اهل دنیا صفا می دهند و آنان را بیدار و نورانی می كند، به گذشتگان و برزخیانْ هم كه بر آنان وارد می شود نور و روح و ریحان می بخشد و شعاع بركتی كه نصیب این انسان وارسته می شود به اندازه ای وسیع است كه اهل قبرستانی كه در آنجا دفن شده، تا مدتی متنعّم اند: «طبتم و طابت الارض الّتی فیها دفنتم».[10]
    ویرایش توسط مرادی نسب : 1390/01/21 در ساعت 11:05 قبل از ظهر

  6. صلوات و تشکر : 2


  7. #4

    شهید و شهادت در قرآن(2)




    حقیقت مرگ

    مرگ، انتقال از نشئه ای به نشئه دیگر است، نه زوال و نابودی. كسانی كه به نشئه دیگر منتقل می شوند، یا مؤمن و صالح یا كافر و طالح اند، از این رو قرآن كریم می فرماید: كافران و منافقان با مرگ وارد عذاب الهی می شوند و مؤمنان و به ویژه شهیدان پس از مرگ متنّعم هستند و به حیات برتر و روزی بهتر می رسند، بنابر این در باره كشته شدگان در راه خدا نباید توهم نابودی یا محرومیت داشت.

    «موت» در فرهنگ قرآن، نحوه ای از انتقال به نشئه برزخ و گونه دیگر آن «قتل» است، از این رو خدای سبحان «موت» را در برابر «قتل» قرار داده، می فرماید: « أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى أَعْقابِكُمْ»‌[11]، « وَ لَئِنْ قُتِلْتُمْ فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَهٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَحْمَهٌ خَیْرٌ مِمَّا یَجْمَعُون[12]» و در باره كسانی كه به قصد جهاد و قیام در راه خدا هجرت كردند، با اینكه در بهره مند شدن از رزق حسن فرقی بین «موت» و «قتل» آنان نیست، می فرماید: اینان كشته شوند یا بمیرند از رزق حَسَن برخوردارند: « وَ الَّذِینَ هاجَرُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ ثُمَّ قُتِلُوا أَوْ ماتُوا لَیَرْزُقَنَّهُمُ اللَّهُ رِزْقاً حَسَناً.[13]

    فرق موت و قتل این است كه اگر عامل از بین بردن حیات ملحوظ باشد قتل، و اگر صرف زهاق روح ملحوظ گردد موت نامیده می شود.

    در قرآن كریم موتِ به معنای فوت و زوال، نفی شده است و چنانچه در برخی آیات، «موت» اثبات شده و در برابر «حیات» قرار گرفته، مانند: « الَّذِی خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَیاهَ»[14]، اولاً مقصود از آن در حقیقت «وفات» است، نه فوت، چنان كه برخی آیات بر این نكته دلالت دارد كه مرگ، توفّی و وفات است؛ مانند: « اللَّهُ یَتَوَفَّی الْأَنْفُسَ حِینَ مَوْتِها وَ الَّتِی لَمْ تَمُتْ فِی مَنامِها»،[15] « حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ تَوَفَّتْهُ رُسُلُنا».[16]



    -----------------------------------------------------------------------------------------------
    پی نوشت ها:

    [1] . سوره‌آل عمران، آیه 144.
    [2] . سوره آل عمران، آیه‌158.
    [3] . مفردات، ص 655، «ق ت ل».
    [4] . الكافی، ج 3، ص 242؛ بحارالانوار، ج 8 ، ص 309 و 318.
    [5] . سوره بقره، آیه 104.
    [6] . سوره آل عمران، آیه 169.
    [7] . سوره فاطر، آیه 22.
    [8] . سوره مریم، آیه 23.
    [9] . سوره مریم آیه 31.
    [10] . مصباح المتهجّد؛ مفاتیح الجنان ، زیارت شهدای كربلا.
    [11] . سوره آل عمران، آیه 144.
    [12] . سوره آل عمران ، آیه 157.
    [13] . سوره حج، آیه 58.
    [14] . سوره ملك، آیه 2.
    [15] . سوره زمر، آیه 42.
    [16] . سوره انعام، آیه 61.

  8. صلوات و تشکر : 2


کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •