تالار دانشگاه مجازی المصطفی صلی الله علیه و آله دانشگاه مجازی المصطفی صلی الله علیه و آله Arabic English Persian
بازیابی رمز
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 2 , از مجموع 2
  1. #1

    كيفيّت خلقت آدم(ع)




    كيفيّت خلقت آدم(ع)
    در روايات آمده است: خداوند در حين ايجاد آفرينش زمين به او خطاب نمود: «قصد دارم از تو مخلوقي بيافرينم، كه گروهي از آن مرا اطاعت مي‌كنند و جمعي عصيان مي‌ورزند. پيروان و مطيعان داخل بهشت ابدي خواهند شد و عاصيان با آتش دوزخ خواهند سوخت». سپس پيكره‌اي ايجاد كرد كه چهل سال به صورت «خاك خشك» روي زمين افتاده بود و آن را در سر راه ملائكه آسمان قرار داد كه به آسمان رفت و آمد مي‌كردند. «ثُمّ تركها عاماً حتّي صارت صلصال كالفخّار و هو الطّين اليابس لا ينقاد و لا يتأتّي تصويره ثمّ جعله جسداً و ألقاه علي طريق الملائكة التي تهبط الي إلسماء و تصعد منه أربعين سنة».
    مي‌توان از همين چند آيه و روايت دريافت كه خلقت آدم(ع) به‌طور آني نبوده است و نيز ثابت مي‌كند كه خلقت اولين انسان به طور مستقل بوده و از تكامل يافتن موجودي ديگر پديد نيامده است.
    در حديث قدسي نيز آمده است: «خمّرتُ طينةَ آدم بيدي أربعين صباحاً». و اين حديث از اهميّت جايگاه بشر حكايت دارد و اينكه اشرف مخلوقات است، زيرا پروردگاري كه: [إِذَا أَرَادَ شَيْئًا أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ] [يس:82]، چهل روز (از روزهاي ربوبي) به تربيت و ترتيب سرشت آدم مي‌پردازد و خود نيز مي‌فرمايد: [لَقَدْ خَلَقْنَا الإِنْسَانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ] [التِّين:4] ؛ ما انسان را در بهترين قوام خلق نموديم.»
    يا در جاي ديگري ابتدا خود را «أحسن الخالقين» معرّفي مي‌كند و سپس به مراحل خلقت انسان اشاره مي‌فرمايد: [الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيءٍ خَلَقَهُ وَبَدَأَ خَلْقَ الإِنْسَانِ مِنْ طِينٍ * ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلَالَةٍ مِنْ مَاءٍ مَهِينٍ * ثُمَّ سَوَّاهُ وَنَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالأَبْصَارَ وَالأَفْئِدَةَ قَلِيلًا مَا تَشْكُرُونَ] [السجدة:7-9] و در پايان آفرينش چنين مخلوقي به خود آفرين مي‌گويد: [فَتَبَارَكَ اللهُ أَحْسَنُ الخَالِقِينَ] [المؤمنون:14]
    در اينكه جسم آدم(ع) در كدام زمين خلق شده و طبق روايات چهل سال رها گرديد، اختلاف است. برخي مي‌گويند آدم بر روي كره زمين آفريده شد، همچنان‌كه از خاك آفريده شد. و برخي معتقدند كه آدم بر زمين همان بهشتي كه بعد از آفرينش سكونت گرفت، آفريده شد.
    }}}
    چگونگي تسويه كالبد آدم
    خداوند مي‌فرمايد: [فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ] [ص:72 و الحجر:29] ؛ پس وقتي او را آراستم و از روح خود در او دميدم، پيش او به سجده درافتيد».
    تسويه به معناي آفرينش جوارح، اندام و تصوير صورت انساني آدم، و مهيّا ساختن جسم او براي پذيرفتن روح است و تسويه بشر از گِل و صلصال، آماده ساختن جسم او براي پذيرش روح است، و ‌روحي كه در بدن آدم دميده شده، موجودي مستقل به شمار مي‌رود كه هنگام تعلّق آن به بدن، با بدن نوعي اتّحاد و هنگام مفارقت از بدن، استقلال دارد. اضافه روح به پروردگار، از نوع اضافه مِلكي است كه با هدف تكريم و نكوداشتِ انسان، صورت گرفته است.[1]
    گفته شده: دميدن روح در اين‌جا تمثيلي از اعطاي زندگي به مادّه‌اي است كه پذيراي آن شده و در حقيقت دميدني در كار نبوده است.[2]
    برخي با استفاده از ظاهر آيه: [وَلَقَدْ خَلَقْنَاكُمْ ثُمَّ صَوَّرْنَاكُمْ] [الأعراف:11] ، ميان آفرينش جسم آدمي و صورت‌بندي و دميد شدن روح در وي، نوعي فاصله زماني قائل شده‌اند.[3]
    علاّمه طباطبايي با استفاده از آيات: [وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي خَالِقٌ بَشَرًا مِنْ صَلْصَالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ * فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ] [الحجر:28 و 29] ، اعتقاد دارد آفرينش آدم تدريجي بوده؛ به اين معنا كه در مرحله اوّل جمع أجزا، در مرحله دوّم تسويه و تنظيم آن‌ها، و در مرحله سوم نفخ روح صورت پذيرفته است.[4]
    در روايتي از كلبي آمده است: «خداوند آدم را از گل آفريد و جسد او چهل سال در سرزمين ميان مكّه و طائف افتاده بود.»
    ابن‌عبّاس مي‌گويد: «چون خداوند جسم آدم را آفريد، چهل سال در مكاني ميان مكّه و طايف بر همان حال بود و روح در آن دميده نشده بود و شيء قابل ذكر نبود: [لَمْ يَكُنْ شَيْئًا مَذْكُورًا][الإنسان:1].»
    به نقلي ديگر، چهل سال به صورت «طين»، چهل سال «حمإ مسنون» و چهل سال به صورت «صلصال» بر وي گذشت و آن‌گاه در او روح دميده شد.
    شيخ صدوق نيز از ابن سلام نقل كرده كه او به پيامبر(ص) عرض كرد: آيا آدم از همه خاك‌ها آفريده شد يا از يك خاك واحد؟ پيامبر(ص) فرمود: «بلكه او از همه خاك‌ها آفريده شد و اگر از يك خاك واحد بود مردم از يكديگر شناخته نمي‏شدند و همه به شكل واحد بودند»، او گفت: مَثَل آنها در دنيا چيست؟ پيامبر(ص) فرمود: «همان طور كه خاك سفيد و سبز و سرخ و كبود يا شيرين و شور وجود دارد، همان طور مردم هم به رنگ‌هاي سفيد و زرد و سياه همانند رنگ‌هاي خاك وجود دارند.»
    }}}
    دميده شدن روح در كالبد آدم
    چون خداوند گِل آدم را آفريد و زماني چند بر آن گذشت به گونه‌اي كه گل خشك همچون سفالي گشت، روحي از نزد خويش بر او دميد، و چون روح در بدن آدم قرار گرفت روح زندگي در او جريان يافت، پس چشم گشود و زبانش گشاده شد و گوش‌هايش شنوا گرديد، عطسه‏اي كرد و گفت: «الحمد للّه!» پس پروردگارش به او گفت: «يرحمك ربّك!». و نخستين سخني كه آدم بر زبان راند توحيد و حمد خداي بود. آن‌گاه فرشتگان دانستند كه خداوند آدم را براي كاري بس عظيم آفريده است.
    }}}
    وجه نامگذاري آدم
    اهل لغت در مبدأ اشتقاق آدم و نيز عربيّت يا ورود آن از لغت ديگر، بر يك رأي نيستند. برخي آن را در اصل، عبري و از واژه اَدَم و اَدَمه، به معناي زمين يا خاك سطح زمين[5] و برخي نيز آن را در اصل سرياني دانسته‌اند. گويا كاربرد دو صورت مذكر و مؤنث آن (اَدَم و اَدَمه) با هم در سِفْرِ ‌پيدايش به معناي خاكي (ساخته شده از خاك)، منشأ قول به عبري بودن اين واژه و تقويت آن شده است.
    كساني‌كه ريشه آن را عربي مي‌دانند، با توجّه به كاربرد ريشه اين واژه، درباره مبدأ اشتقاق آن احتمال‌هايي را ذكر كرده‌اند.
    راغب اصفهاني با توجّه به معاني لغوي لفظ آدم، براي نام‌گذاري حضرت آدم چهار وجه را آورده است:
    1. آدم يعني اينكه جسم او از خاكِ روي زمين است؛
    2. آدم يعني اينكه گندم‌گون است؛
    3. آدم يعني اينكه از تركيب عناصر و نيروهاي گوناگون آفريده شده است (اُدمة: الفت و اختلاط)؛
    4. آدم يعني اينكه بر اثر روح خدايي كه در وي دميده شده، نيكو گرديد (ادام: خورش و نيكوكننده طعام).[6]
    بيشتر مفسّران، وجه نام‌گذاري آدم را با استناد به احاديثي، آفريده شدن او از خاك روي زمين ذكر كرده و آن را عَلَم دانسته‌اند.[7] بعضي هم آن را چون انسان و بشر، نوع مي‌دانند؛[8] برخي گفته‌اند: گويا اين واژه ابتدا به اعتبار معناي وصفي درباره شخص حضرت آدم(ع) به كار رفته؛ سپس به صورت عَلَم استعمال شده است.[9]







    [1] ـ الميزان، ج‌12، ص154 و 155.

    [2] ـ روح‌المعاني، مج 8، ج14، ص54.‌‌‌‌‌

    [3] ـ المنار، ج 8، ص 329؛ نمونه، ج 6، ص 98 و 99.

    [4] ـ الميزان، ج‌12، ص154 و 155.

    [5] ـ تفسير كتاب مقدس، ج‌1، ص‌148.

    [6] ـ مفردات راغب، ص‌70، «آدم».

    [7] ـ جامع‌البيان، مج1، ج1، ص307؛ مجمعالبيان، ج1، ص179؛ روحالمعاني، مج1، ج1، ص356.‌‌‌‌‌‌‌‌

    [8] ـ قاموس‌قرآن، ج1، ص38، «آدم».‌‌

    [9] ـ التحقيق، ج‌1، ص52، «أدم».‌‌






    منبع: تاريخ انبياء/ نوشته محمد مهدي سازندگي

  2. #2



    سلام و تشکر
    ضمن عرض خسته نباشید

    http://quranct.ir/index.aspx?siteid=41&pageid=6377

    ویرایش توسط iranproud : 1389/07/05 در ساعت 02:15 بعد از ظهر

موضوعات مشابه

  1. پاسخ: 1
    آخرين نوشته: 1390/10/07, 10:29 بعد از ظهر
  2. كيفيت خلقت حوّا(س)
    توسط mahdi در تالار تاریخ پیامبران
    پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 1389/07/02, 11:10 قبل از ظهر
  3. كيفيت خلقت حضرت آدم(ع)
    توسط mahdi در تالار تاریخ پیامبران
    پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 1389/07/02, 11:02 قبل از ظهر
  4. كيفيت خلقت فرشتگان
    توسط mahdi در تالار تاریخ پیامبران
    پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 1389/07/02, 10:57 قبل از ظهر
  5. كيفيت آفرينش آسمان و زمين
    توسط mahdi در تالار تاریخ پیامبران
    پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 1389/07/02, 10:55 قبل از ظهر

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •