هدف قرآن از بيان سرگذشت پيامبران
از مهم‌ترين علل و اسبابي كه قرآن كريم در زمينه طرح مثل‌هاي قرآني و نقل سرگذشت پيامبران دنبال مي‌كند: بحث و مناقشه با مخالفين خود و مژده به رضوان الهي، پرهيز از گناه و معصيت و تشريح پايه و اساس رسالت اسلام و اهداف آن و آرامش قلب پيامبر و ياران وي و دلالت بر حقانيّت نبوّت آن حضرت مي‌باشد.
برخي از آيات در مقدّمات يا در پايان بعضي از سرگذشت‏ها به اين اهداف اشاره دارد. خداي سبحان خطاب به رسول خويش حضرت محمّد(ص) مي‏فرمايد: [نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ أَحْسَنَ القَصَصِ بِمَا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ هَذَا القُرْآَنَ وَإِنْ كُنْتَ مِنْ قَبْلِهِ لَمِنَ الغَافِلِينَ] [يوسف:3] ؛ ما بهترين سرگذشت‏ها را با وحي قرآن برايت بازگو نموديم، هرچند پيش از آن توجه نداشتي.» يا در جايي ديگر مي‌فرمايد: [تِلْكَ مِنْ أَنْبَاءِ الغَيْبِ نُوحِيهَا إِلَيْكَ مَا كُنْتَ تَعْلَمُهَا أَنْتَ وَلَا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هَذَا] [هود:49] ؛ آن سرگذشت از اخبار غيبي است كه ما آن را به تو وحي كرديم، تو و پيروانت قبلاً از آن آگاهي نداشتيد.»