تفاوت ديدگاه قرآن و تورات درباره پيامبران
ديدگاه قرآن كريم درباره پيامبران با ديدگاه تورات تحريف شده فعلي در اين زمينه كاملاً متفاوت است؛ زيرا تورات، پيامبران را به دروغگويي و نيرنگ و ارتكاب گناه، توصيف مي‏كند و به پيامبران نسبت‌هاي نيرنگ و زنا و خوردن شراب و بت‌پرستي و گوساله‌پرستي و ساير مواردي كه حتّي ذكر آنها و نسبت دادن آنها به يك فرد عادّي مشمئز كننده و باعث تنفّر است!!
به حضرت يعقوب نسبت نيرنگ مي‏دهد و ادّعا مي‏كند كه حضرت لوط(ع) با دو دخترش زنا كرده است!؛ درباره هارون(ع) اظهار مي‏دارد كه وي، بني‏اسرائيل را به گوساله‏پرستي دعوت كرده است!؛ به حضرت داود(ع) نسبت زنا با اوريا، همسر فرمانده لشكرش مي‏دهد!؛ و در باره حضرت سليمان(ع) مدّعي است كه وي براي خرسندي زن‏هايش، بت پرستيده است!؛ در حالي كه قرآن كريم، در بيان سرگذشت اين پيامبران، هيچ يك از اين ادّعاها را نپذيرفته است و ساحت قدس آنان را از چنين نسبت‌هاي ناروايي بري و منزّه مي‌داند و همين امر مهم‌ترين وجه تمايز بين قرآن و ساير كتب از جمله تورات و انجيل در نقل سرگذشت پيامبران مي‌باشد.
همچنين يكي از تفاوت‌هاي اساسي بين قرآن و تورات در پرداختن به داستان‌هاي پيامبران اين است كه قرآن، داستان پيامبران و فرستادگان الهي را بسان تورات بيان نكرده است، بلكه برخي از آنها را براي ذكر داستان‏هايشان برگزيده و از بقيّه صرف‏نظر كرده است. خداي سبحان خطاب به رسول خود حضرت محمّد(ص) مي‏فرمايد: [وَرُسُلًا قَدْ قَصَصْنَاهُمْ عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَرُسُلًا لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ] [النساء:164] و پيامبراني كه سرگذشت آنها را پيش از اين، براي تو باز گفته‏ايم و پيامبراني كه سرگذشت آنها را بيان نكرده‏ايم.»
خداي متعال آن‏گاه كه برخي از اين فرستادگان را برگزيد، به بيان سرگذشت همگي آنها اراده نكرد، بلكه از اين سرگذشت‏ها آن‌چه را با رسالت اسلام و موقعيّت رسول اكرم(ص) با امّت خويش سازگاري داشت، انتخاب فرمود؛ به همين دليل شرح و تفصيل اين سرگذشت‏ها در قرآن مانند تورات نيست.
از سوي ديگر قرآن در صدد بيان تاريخ و زمان آنها نيست كه در نظم و ترتيب اين سرگذشت‏ها آن‌گونه كه در تورات آمده، زمان را سبب اصلي تلقّي كند، همه اين امور دليل بر تفاوت زياد ميان داستان‏هاي قرآن و تورات است. مقصود تورات بيان تاريخ است، ولي هدف قرآن عبرت، پند و اندرز، مژده، بيم، هدايت، ارشاد و تشريح اصول و مباني دين اسلام، پاسخ به مخالفان و آرامش دل رسول خدا(ص) و ياران اوست.
خداي سبحان در قرآن، هدف خود را از بيان سرگذشت پيامبران(ع) روشن ساخته است و مي‌فرمايد: [لَقَدْ كَانَ فِي قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِأُولِي الأَلْبَابِ] [يوسف:111] و با اين گفته كه: [وَكُلًّا نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْبَاءِ الرُّسُلِ مَا نُثَبِّتُ بِهِ فُؤَادَكَ وَجَاءَكَ فِي هَذِهِ الحَقُّ وَمَوْعِظَةٌ وَذِكْرَي لِلْمُؤْمِنِينَ] [هود:120] رسولِ خود، حضرت محمّد(ص) را مخاطب قرار داده است.
جمله [وَجَاءَكَ فِي هَذِهِ الحَقُّ] [هود:120] اشاره به اين معنا دارد كه قرآن، حوادث صحيح تاريخ را آورده تا اختلافاتي را كه پيروان ساير اديان در باره پيامبران و رسالت آنان دارند، پايان داده و در برابر تهمت‏ها و سخنان ناروايي كه درباره ايشان گفته شده دفاع كند.