راز كثرت پيامبران
در قرآن كريم بر اين امر تأكيد شده است كه خداي متعال براي هر امّتي پيامبري مبعوث فرموده است و علّت اين امر با توجّه به چند مقدّمه واضح‌تر و روشن‌تر مي‌گردد:
اولاً: عمر هر انساني ـ و از جمله پيامبران ـ محدود است و مقتضاي حكمت آفرينش, اين نبوده كه نخستين پيامبر تا پايان جهان, زنده بماند و همه انسان‌ها را شخصاً راهنمايي كند.
ثانياً: شرايط و اوضاع و احوال زندگي انسان‌ها در زمان‌ها و مكان‌هاي مختلف, يكسان نيست و اين اختلاف و تغيير شرايط و به ويژه, پيچيده شدن تدريجي روابط اجتماعي مي‌تواند در كيفيّت و كمّيت احكام و قوانين و مقرّرات اجتماعي, مؤثّر باشد و در پاره‌اي از موارد, تشريع قوانين جديدي را مي‌طلبد و اگر اين قوانين به وسيله پيامبري كه هزاران سال قبل, مبعوث شده بيان مي‌شد كار لغو و بيهوده‌اي مي‌بود، چنان‌كه حفظ و تطبيق آن‌ها بر موارد خاص, كار بسيار سخت و دشواري مي‌باشد.
ثالثاً: در بسياري از زمان‌هاي گذشته امكانات تبليغ و نشر دعوت انبيا(ع) به گونه‌اي نبوده كه يك پيامبر بتواند پيام‌هاي خود را به همه جهانيان, ابلاغ نمايد.
رابعاً: تعاليم يك پيامبر در ميان مردمي كه آنها را دريافت مي‌داشتند به مرور زمان و تحت تأثير عوامل مختلفي دستخوش تحريف و تفسيرهاي نادرست قرار مي‌گرفت و پس از چندي تبديل به يك آيين انحرافي مي‌شد, چنان‌كه آيين توحيدي عيسي بن مريم(ع) پس از چندي توسط منحرفين و افراد سودجو و منفعت طلب به آيين تثليث و سه‌گانگي تبديل گرديد.