تالار دانشگاه مجازی المصطفی صلی الله علیه و آله دانشگاه مجازی المصطفی صلی الله علیه و آله Arabic English Persian
بازیابی رمز
صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 10 , از مجموع 19
  1. #1

    ◕◕◕◕◕◕◕◕ قرآن علمی و عینی در پرتو احادیث امام رضا (ع)




    Click for larger version
    ◕◕◕◕◕◕◕◕ قرآن علمی و عینی در پرتو احادیث امام رضا (ع) 



    در مکتب معارف رضوی ، قرآن به عنوان کلام وحی ، اصیل ترین منبع شناخت حقایق دین و بایسته های هدایتی ، تربیتی و معرفتی است . تاکید براین نکته ، از آن رو اهمیت دارد که برخی از سر ساده اندیشی حرمت این کتاب جاودان را نشناخته و در طریق کسب معرفت ، دل به دیگر منابع بسته اند .
    امام علی بن موسی (ع) به گونه های مختلفی ، ارجمندی قرآن را به امت اسلامی یاد آور شده اند .

    یکی از روش های امام در تعظیم و بزرگداشت و اعتبار قرآن ، این است که در بسیاری از موارد ، چه در مناظره ها و چه در سایر بحث های علمی ، به آیات قرآن استدلال می فرمود و سخن قرآن را ، سخنی تردید ناپذیر می دانست ، البته شایان ذکر است که استناد به آیات قرآن در مناظره ها و بحث های آزاد ، زمانی انجام گرفته است که مخاطب آن حضرت ، مسلمان بوده و حقانیت قرآن را قبول داشته است وگرنه در مواردی که مخاطب به ادیان دیگر ی ایمان داشته و یا اصولا به هیچ دینی پای بند نبوده است ، امام به دلایل عقلی یا به منابع مورد قبول خود آنان استناد می جسته است .

    ( محمد جواد معینی ، احمد ترابی ، امام علی بن موسی الرضا منادی توحید و امامت ، ص 165 )



    به امام رضا (ع) گفته شد : ای فرزند رسول خدا نظر شما درباره ی قرآن چیست ؟ امام فرمودند :

    «قرآن کلام خداست ، از آن پا فراتر ننهید و از رهنمود هایش تجاوز نکنید و هدایت را از غیر آن مجوئید ، زیرا اگر از کتاب و منبع دیگری جز قرآن ، طلب هدایت کنید ، گمراه می شوید .»

    ( عیون اخبار الرضا 2/56 ؛ مسند الامام الرضا 1/308-307 )



    در روایتی دیگر ، امام درباره ی قرآن فرموده است :

    « خداوند ، رسولش را به سوی خود فرا نخواند ، مگر پس از این که دین را برای او کامل ساخت و تمام قرآن بر آن فرو فرستاد.»

    قرآنی که در آن همه چیز به تفصیل بیان شده است : حلال ، حدود ، احکام و هر چیز دیگر ی که «مردم در مسیر هدایت » به آن نیازمند باشند .

    ( عیون اخبار الرضا 1/216 ؛ مسند الامام الرضا 1/ 96 )
    ( محمد جواد معینی ، احمد ترابی ، امام علی بن موسی الرضا منادی توحید و امامت ، ص 167 ) .



    اساساً قرآن وجودی علمی دارد و وجودی عینی (موجود در خارج) که هیچ‌گاه، در گذشته و آینده، از یکدیگر جدا نمی‌شوند. هر دو نور واحدی هستند که از سوی او صادر گردیده‌اند، به گونه‌ای که وجود عینی را ارسال، و همراه با آن، وجود علمی را فرو فرستاده است. این ارسال و نزول، تنها با هدف قیام مردم به قسط و عدالت نبوده است؛ «لیقوم الناس بالقسط»، بلکه از جهت ذات و صفت و فعل نیز سبب خروج مردم از ظلمت‌ها به سوی نور است؛«لیخرجکم من الظّلمات إلی النور.» (سوره‌ی حدید، آیه‌ی 9)

    از این‌رو، قرآن را از دو دیدگاه می‌توان بررسی کرد: قرآن علمی و قرآن عینیِ خارجی.


    آخرین موضوعات ارسالی این تالار:


  2. صلوات و تشکر


  3. #2

    قرآن علمی و عینی در پرتو احادیث امام رضا (ع)




    قرآن علمی

    قرآن، کلام خداوند و کتاب اوست و بدون آن‌که مشهود بندگانش باشد، در آن جلوه کرده است؛ ریسمانی الهی است که مردم را به چنگ زدن به آن امر فرموده است.

    بنابراین، یک طرف ریسمان به دست خداوند و طرف دیگر آن به دست مردم است؛ ریسمانی با مراتب متفاوت که بعضی از مراتب آن بر بعضی دیگر برتری دارد، به گونه‌ای که از مرتبه‌ی عالی به مرتبه‌ی دانی سیر نزولی داشته، بر عکس آن نیز از مرتبه‌ی پایین به مرتبه‌ی بالاتر سیر صعودی را می‌پیماید؛

    «إنّا جعلناه قراناً عربیّاً لعلّکم تعقلون» و «إنّه فی أُمّ الکتاب لدینا لعلیٌّ حکیم. »

    (سوره‌ی زخرف، آیات 3 ـ 4)


    همچنین از مراتب میانی عالم طبیعت و قالب الفاظ و عالَم عقل و تجرّد تام به <«أُمّ الکتاب" » ، «فی صحف مکرّمة»، « مرفوعة مطهّرة »، « بأیدی سفرة » و«کرام بررة »

    (سوره‌ی عبس، آیات 13 ـ 16) یاد شده است.

  4. #3

    قرآن علمی و عینی در پرتو احادیث امام رضا (ع)




    1) همراهی حق با قرآن

    از آنجا که قرآن از ابتدای ظهور و صدورش تا انتهای نزول و فرودش همراه حق است، از هیچ جهت، پیش‌ِرو و پشت‌سر، چپ و راست، گمراهی و نابودی در آن راه ندارد؛

    «عالم الغیب فلا یظهر علی غیبه أحداً .»
    « إلاّ من ارتضی من رسول فإنّه یسلک من بین یدیه و من خلفه رصداً. »
    «لیعلم أن قد أبلغوا رسالات ربّهم و أحاط بما لدیهم و أحصی کلّ شیءٍ عدداً. »

    (سوره‌ی جن، آیات 26 ـ 28).

    بنابراین، قرآن در پدید آمدنش از جهل و خطا معصوم، و در بقا از گمراهی و بطلان مصون است. زیرا پس از حق، چیزی جز ضلالت و نابودی نیست. آری، پیشی گرفتن بر قرآن چون باز پس ماندن از آن، گمراهی است و انحراف از آن به سوی چپ و راست، سرگردانی است. زیرا شاهراه همان مسیر میانی است، نه راه‌های جانبی و انحرافی، و آن راه مستقیمی است که سالک را به مقصد می‌رساند.

    ریّان بن صلت به حضرت رضا (علیه‌السلام) گفت: درباره‌ی قرآن چه می‌فرمایید؟ حضرت فرمودند:

    «کلام الله لا تتجاوزوه و لا تطلبوا الهدی فی غیره فتضلّوا.»
    کلام خداوند است، از آن تجاوز نکنید، و هدایت را در غیر آن نجویید که گمراه می‌شوید.

    (مسند الإمام الرّضا (علیه‌السلام)، ج1، کتاب التفسیر، ص307، ح4 و10)


    قرآن کلام خدا و ظهور فعل اوست و در مرتبه‌ای پایین‌تر از گوینده‌ی آن [خداوند سبحان] قرار دارد و نشانه‌ی اوست. پس تجاوز از حدّ وجودی آن، صحیح نیست. چون هدایتی برای مردم و روشنایی و چراغی از سوی خداوند است. از این‌رو، تجاوز از آن، و نیز درخواست هدایت و بصیرت از غیر قرآن جایز نیست.
    بدین سبب حضرت رضا (علیه‌السلام) در شأن قرآن می‌فرمایند: «قرآن ریسمان و دستگیره‌ی محکم الهی است؛ قرآن راه برتری است که انسان‌ها را به سوی بهشت ره می‌نماید و از آتش دوزخ می‌رهاند؛ گذشت زمان آن را فرسوده نمی‌کند و گفتار آدمیان آن را تباه نمی‌سازد. زیرا ویژه‌ی زمانی نیست و دلیل روشنی برای همه‌ی انسان‌هاست. از پیش‌رو و پشت‌سر، خط بطلان بر آن کشیده نمی‌شود، کتابی است فرود آمده از سوی خداوند حکیم حمید.»
    «هو حبل الله المتین و عروته الوثقی و طریقته المثلی المؤدّى إلی الجنّة و المنجی من النّار، لا یخلق علی الأزمنة و لا یغثّ علی الألسنة؛ لأنّه لم یجعل لزمان دون زمان، بل جعل دلیل البرهان و الحجّة علی کلّ إنسان، لا یأتیه الباطل من بین یدیه و لا من خلفه،
    تنزیلٌ من حکیم حمید. »


    خدای متعالی آن را برای زمان و مردمان خاص نازل نفرموده است. از این جهت در هر زمانی جدید است و تا روز قیامت نزد هر قومی تازه و شکوفاست؛
    «لأنّ الله تعالی لم ینزّله لزمان دون زمان و لناس دون ناس، فهو فى کلّ زمان جدید، و عند کلّ قوم غضٌّ إلی یوم القیامة. »

    ویرایش توسط مرادی نسب : 1390/07/11 در ساعت 10:53 بعد از ظهر

  5. #4

    قرآن علمی و عینی در پرتو احادیث امام رضا (ع)




    2) راز جاودانگی قرآن

    راز جاودانگی حیات قرآن در این نکته نهفته است که قرآن تجلّی مبدأ فاعلی خود یعنی ذات حیّ خداوندی است، از جهت مبدأ قابلی نیز با فطرت انسانی موافق، هدایت‌گر و پاک کننده‌ی آن است؛ به گونه‌ای که هماره فطرت سالم، بدون هیچ تغییر و دگرگونی، طالب و مشتاق قرآن است. پدید آورنده‌ی فطرت می‌فرماید:

    «فأقم وجهک للدّین حنیفاً فطرة الله الّتی فطر النّاس علیها لا تبدیل لخلق الله
    ذلک الدّین القیّم »
    (سوره‌ی روم، آیه‌ی 30)

    همچنین فرستادن پیامبر برای همه‌ی انسان‌ها، در تمامی عصرها، ضرورتی ناگزیر است؛
    «و ما کنّا معذّبین حتّی نبعث رسولاً »
    (سوره‌ی اسراء، آیه‌ی 15) و

    «رسلاً مبشّرین و منذرین لئلاّ یکون للنّاس علی الله حجّة بعد الرّسل و کان الله عزیزاً حکیماً»
    (سوره‌ی نساء، آیه‌ی 165) و

    «إنّما أنت منذر و لکلّ قوم هادٍ »
    (سوره‌ی رعد، آیه‌ی 7) و

    «و لو أنّا أهلکناهم بعذاب من قبله لقالوا ربّنا لولا أرسلت إلینا رسولاً فنتبّع ایاتک من قبل أن نذلّ و نخزی»
    (سوره‌ی طه، آیه‌ی 134) و

    «لم یکن الّذین کفروا من أهل الکتاب و المشرکین منفکّین حتّی تأتیهم البیّنة * رسول من الله یتلوا صحفاً مطهّرة * فیها کتب قیّمة.»
    ( سوره‌ی بیّنه، آیات 1 ـ 3)

    نیز آیات دیگری که نشانه‌ی ضرورت نبوّت و دوام آن است. زیرا نبوّت سنّت تغییر ناپذیر الهی است و هرگونه استکبار و مسخره کردن و کشتن و شکنجه دادن پیامبران سبب نمی‌شود که خداوند فیضش را نگه‌دارد و پیامبری نفرستد و مردم را بدون حجت به حال خود رها کند؛

    «أفنضرب عنکم الذّکر صفحاً أن کنتم قوماً مسرفین * و کم أرسلنا من نبیّ فی الأوّلین * و ما یأتیهم من نبیّ إلاّ کانوا به یستهزءون. »
    (سوره‌ی زخرف، آیات 5 ـ 7)


    ویرایش توسط مرادی نسب : 1390/07/11 در ساعت 10:53 بعد از ظهر

  6. #5

    قرآن علمی و عینی در پرتو احادیث امام رضا (ع)




    3) دلیل مصونیّت قرآن از تحریف

    برپایه‌ی نصّ قطعی، پس از رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) و قرآن، پیامبر و کتابی نیست.

    هر انسانی طعم مرگ را می‌چشد، پس اگر راهیابی بطلان به آخرین کتاب آسمانی روا باشد و محتوای آن دستخوش تغییر گردد و معارفش دچار تحریف شود، باید اساس نبوت منقرض و ریشه‌ی رسالت بریده شود. چون پس از قرآن کتابی و بعد از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پیامبر دیگری نیست؛ لیکن پیش از این ثابت کردیم که تحقق نبوّت همواره ضروری است.

    پس، تحقّق نبوّت از طریق حقانیّت قرآن قطعی است. این، دلیل عقلی بر مصونیّت قرآن کریم از تحریف است. می‌شود این دلیل را از کلام حضرت رضا (علیه‌السلام) نیز استنباط کرد:«قرآن برای زمان خاصی نیست، بلکه دلیلی روشن و حجّتی بر همه‌ی انسان‌هاست. کتابی که از پیش‌رو و پشت سر بطلان در آن راه نمی‌یابد...»
    « لأنّه لم یجعل لزمان دون زمان بل جعل دلیل البرهان و الحجّة علی کلّ إنسان، لا یأتیه الباطل من بین یدیه و لا من خلفه.... »

    (مسند الإمام الرضا (علیه‌السلام)، باب فضل القرآن، ص309، ح13)

    ویرایش توسط مرادی نسب : 1390/07/11 در ساعت 10:53 بعد از ظهر

  7. #6

    قرآن علمی و عینی در پرتو احادیث امام رضا (ع)




    4) شکوفاتر شدن قرآن در هر عصر و زمان

    پیشرفت علم و نیاز انسان به معارف عمیق سبب می‌شود، استعداد ویژه و برتری برای طرح مسائل نو پدید آید، مسائلی که در زمان‌های پیش مطرح نبوده است و به مقتضای دوام فضل و احسان مبدأ جواد، اگر سؤال با زبان حال و آمادگی باشد، باید به آن پاسخ داده شود؛ «و اتیکم من کلّ ما سألتموه.»
    ( سوره‌‌ی ابراهیم، آیه‌ی 34)

    پس ناچار قرآن که تنها مرجع همیشگی برای مردم است، باید بر آورده کننده‌ی همه‌ی نیازها و مشکلات بشر باشد و به هر پرسش جدیدی، پاسخی نو بدهد.
    تشبیه قرآن در بعضی از احادیث به خورشید و ماه بدین جهت است که قرآن چون چشمه‌ای جوشان و جویباری پر آب است که هر روز آب تازه از آن می‌جوشد و معارف ناپیدایش آشکار می‌گردد.
    جمع میان سئوال مستمر و پاسخ متصل در این آیه‌ی کریمه آمده است:
    «یسئله من فی السموات و الأرض کلّ یوم هو فی شأن.»
    (سوره‌ی الرحمن، آیه‌ی 29)

    جامعه‌ی بشری نیز در محضر قرآن کریم چنین است که با ارائه‌ی هر پرسش جدیدی، پاسخ نو می‌طلبد و در این صورت، از چشمه‌سار کوثر قرآن، مطلب تازه‌ای می‌جوشد که پیش از آن مطرح نبوده است.
    این امر یک اصل عقلی است که در موارد متعددی، نقل نیز به کمک آن می‌شتابد. بخشش بسیار الاهی چیزی جز جود و کرم به خداوند نمی‌افزاید؛
    «لا تزیده کثرة العطاء إلاّ جوداً و کرماً.»
    (مفاتیح الجنان، دعای افتتاح.)

    به یقین فضل تو کم نمی‌شود و خزینه‌هایت کاستی نمی‌یابد، بلکه سرشارتر می‌شود؛
    «فإن فضلک لا یغیض و إنّ خزائنک لا تنقص بل تفیض.»
    (صحیفه‌ی سجادیه، دعای وداع ماه مبارک رمضان)

    مؤید این مطلب معقول، روایتی از حضرت امام رضا (علیه‌السلام) است. حضرت از پدرشان موسی بن جعفر نقل می‌فرمایند:« مردی از امام جعفر صادق (علیه‌السلام) پرسید: چگونه است که هر چه قرآن بیش‌تر مورد بررسی قرار می‌گیرد، بر تازگی آن افزوده می‌شود؟ حضرت پاسخ دادند: زیرا خداوند قرآن را برای زمان خاصّی و مردم بخصوصی نازل نفرموده است. بنابراین، قرآن در هر زمان جدید، و تا روز قیامت برای هر قوم و گروهی از مردم، تازه است؛»
    «أنّ رجلاً سأل أبا عبد الله علیه‌السلام ما بال القرآن لا یزداد عند النشر والدّراسة إلاّ غضاضة؟ فقال: لأنّ الله لم ینزله لزمان دون زمان و لا لناس دون ناس، فهو فى کلّ زمان جدید و عند کلّ قوم غضّ إلی یوم القیامة. »
    (مسند الإمام الرضا (علیه‌السلام)، ج1، کتاب التفسیر، ص309، ح12)

    بر پایه‌ی این حدیث، قرآن در هر زمان تازه است، نه این که فقط مثل سنگ راکد باشد، بلکه مانند چشمه‌ی جوشان هماره روان است. پس، هر روز در منزلت جدیدی است و شأنی از آن با شأن دیگرش تزاحم ندارد. زیرا مظهر تام گوینده‌ی خود است که او نیز چنین است. پس، از این جهت مثال و نشانه‌ای کامل بر خداوند متعال است.


    ویرایش توسط مرادی نسب : 1390/07/11 در ساعت 10:53 بعد از ظهر

  8. #7

    قرآن علمی و عینی در پرتو احادیث امام رضا (ع)




    5)فضیلت زمان‌ها و مکان‌های تحقّق قرآن

    بی‌تردید فضیلت این کلام بلند مرتبه سبب برتری زمان و مکانی است که قرآن در آن تحقق یافته است. از این‌رو در شب مبارکی فرود آمده است،
    «خیر من ألف شهر»
    (سوره‌ی قدر، آیه‌ی 3)

    و در کنار مکانی که
    «أوّل بیت وضع للنّاس »
    (سوره‌ی آل عمران، آیه‌ی 96)

    در شرافت این خانه همین بس که به خدای پیراسته از هر زمان و مکان نسبت دارد؛
    «طهّرا بیتی للطّائفین و العاکفین و الرّکّع السّجود. »
    (سوره‌ی بقره، آیه‌ی 125)

    همچنین فضیلت قرآن سبب می‌شود، قلبی که او بر آن فرود آمده است، بهترین قلب‌ها باشد. زیرا قلبی صادق و امین است، در دیده‌هایش دروغ نمی‌گوید و در داده‌ها و امانت‌هایش خیانت نمی‌ورزد؛
    «ما کذب الفؤاد ما رأی »
    (سوره‌ی نجم، آیه‌ی 11)

    این امر، دروغ نگفتن و خیانت نکردن در امانت، فقط درباره‌ی معراج نیست، همان‌گونه که بیش‌تر پیامبران با همین زبان با مردم سخن می‌گفتند؛
    «إنّی لکم رسول أمین * فاتّقوا الله و أطیعون. »
    (سوره‌ی شعراء، آیات 107 ـ 108، 143 ـ 144، 162 ـ 163، 178 ـ 179.)

    پس در آن‌چه با قلبش مشاهده کرده، به زبان آورده است، مجادله روا نیست؛
    «أفتمارونه علی ما یری.»
    (سوره‌ی نجم، آیه‌ی 12)

    چون آن‌چه را انسان غایب نمی‌بیند، فرد شاهد می‌نگرد و آن‌چه را دیگران نمی‌شنوند، رسول آن را می‌شنود، پس در آن‌چه پیامبر آشکارا دیده، آن را به مردم خبر داده است، مراء و جدل از جانب کسی که چیزی ندیده و نشنیده، جایز نیست.
    این مطلب از سخن حضرت رضا (علیه‌السلام) استفاده می‌شود: جدل درباره‌ی کتاب خداوند کفر است؛
    «المراء فی کتاب الله کفر. »
    (مسند الإمام الرضا (علیه‌السلام)، ج1، کتاب التفسیر، ص307، ح2.)

    زیرا پس از آن که هدایت و صلاحیت حق نسبت به گمراهی مقابل آن [باطل] آشکار گشت، جدال در خصوص آن کفر و الحاد است. چون بعد از حق جز ضلالت چیزی نیست.
    از این جهت حضرت رضا (علیه‌السلام) فرمودند:«و لا تطلبوا الهدی فی غیره فتضلّوا.»
    هدایت را از غیر قرآن طلب نکنید که گمراه خواهید شد؛

    ( همان، ح4 و 10)


  9. #8

    قرآن علمی و عینی در پرتو احادیث امام رضا (ع)




    قرآن عینی

    هر چیزی وجودی اعتباری دارد و وجودی حقیقی؛ وجود اعتباری مانند وجود لفظی و کتبی است که با اختلاف زبان‌ها و اقوام دگرگون می‌شود؛ اما وجود حقیقی چون وجود خارجی است که وجود طبیعی و مثالی و عقلی را دربرمی‌گیرد و در زبان‌ها و رنگ‌ها و اقوام مختلف یکسان است.

    قرآن وجود خارجی ویژه‌ای دارد که گستره‌اش از خیمه‌گاه عالم طبیعت تا جولانگاه عالم عقل است؛ هر یک از این وجودها، در جایگاه خود تحقق می‌یابد و حکم خاص خود را دارد.

    مراد از وجود خارجی، آن وجود حقیقی است که آثاری بر آن بار می‌شود، جایگاه آن وجود خارجی نفس انسانی، مانند علوم و اوصاف نفسانی یا مکان دیگری می‌تواند باشد. پس ناگزیر باید وجود خارجی هر چیزی متناسب با همان چیز باشد.


  10. #9

    قرآن علمی و عینی در پرتو احادیث امام رضا (ع)




    1) انسان کامل، قرآن ناطق تجسّم یافته

    از آنجا که مجموع محتوای قرآن عقاید و اخلاق و اعمال است و همه‌ی این امور مربوط به انسان است، به گونه‌ای که اگر انسان نباشد، نه عقیده‌ای هست و نه اخلاقیاتی، و نه عمل به قرآن پدید می‌آید، پس جایگاه وجود خارجی مضامین قرآن، نفس انسانی است که با وجود وحدت، همه‌ی قوای اندیشنده و انگیزاننده را دربرمی‌گیرد؛ یعنی یک نفس است که قوای گوناگونی دارد.

    پس، اگر کسی ظاهر و باطن قرآن را بداند و به تفسیر و تأویل آن آشنا باشد و متشابه و محکم آن و نیز شیوه‌ی ارجاع متشابهات به محکمات را بشناسد و به خواسته‌ها، واجبات و مستحبّات و مباحات آن عمل کند و همه‌ی حکمت‌ها و احکام آن را باور داشته باشد و آن‌ها را از سوی خداوند بداند، چنین کسی قرآن ناطق است؛ یعنی قرآن تکوینی که در خارج تجسّم یافته است، مانند عترت پاک پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم). زیرا علوم و معارف قرآن در نفوس شریف ایشان جا دارد. چون ایمان با سراسر وجودشان آمیخته است.

    شاهد این مدعا روایتی است از حضرت رضا (علیه‌السلام) از پدرانشان (علیهم‌السلام) از امام حسین (علیه‌السلام) که می‌فرماید: «در زمان حیات حضرت علی (علیه‌السلام) در بعضی از سال‌ها روز جمعه و روز غدیر با هم یکی شد. امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) در چنین روزی به منبر رفتند و حمد و ثنای خداوند گفتند، چنان حمدی که مانند آن را کسی نگفته بود و ثنایی که کسی غیر از ایشان به آن رو نکرده بود.
    بعضی از گفته‌های ایشان که حفظ شده، چنین است: ستایش از آن خدایی است که بدون نیازمندی به ستایش کنندگانش، حمد خود را راهی از راه‌های اعتراف به لاهوتیت خود و صمدانیّت و ربوبیت خود قرار داد... امروز روز سخن شفاف است برای افراد خاص، روز شیث است و روز ادریس و روز یوشع، روز آسایش مورد اعتماد، روز اظهار مصون از مکنون و روز امتحان و آزمایش ضمایر است...»؛« اتّفق فی بعض سنى أمیرالمؤمنین ـ صلوات الله علیه ـ الجمعة و الغدیر فصعد المنبر، فحمد الله و أثنی علیه حمداً لم یسمع بمثله و أثنی علیه ثناءً لم یتوجّه إلیه غیره، فکان ممّا حُفظ من ذلک قوله: الحمد لله الّذی جعل الحمد من غیر حاجة منه إلی حامدیه طریقاً من طرق الاعتراف بلاهوتیّته و صمدانیّته و ربّانیّته... هذا یوم النصوص علی أهل الخصوص، هذا یوم شیث، هذا یوم إدریس، هذا یوم یوشع، هذا یوم الأمن المأمون، هذا یوم اظهار المصون من المکنون، هذا یوم إبلاء السرائر....»

    آیا می‌دانید استکبار چیست؟ استکبار پیروی نکردن از کسی است که به طاعت او امر شده، سرباز زدن از کسی است که به پیروی از او دعوت شده‌اید. اگر کسی در قرآن بیندیشد، موارد بسیاری از استکبار را در آن می‌یابد. ای مؤمنان، بدانید که خدای والا فرموده است:
    «إنّ الله یحبّ الّذین یقاتلون فی سبیله صفّاً کأنّهم بنیان مرصوص. »
    (سوره‌ی صف، آیه‌ی 4)

    آیا می‌دانید سبیل الله چیست و چه کسی سبیل و صراط و طریق خداوند است؟ من صراط الله هستم؛ کسی که با طاعت خداوند در آن راه نپیماید، در آتش دوزخ سرازیر گردد، من سبیل خدایم که خداوند برای پیروی پس از پیامبرش مرا نصب کرد، من قسمت کننده‌ی بهشت و دوزخم، من حجت خداوند بزرگ بر بدکاران و نیکوکارانم، من نورالأنوار هستم.
    پس، از خواب غفلت بیدار شوید و پیش از آن‌که مرگ فرا رسد، به عمل کردن بشتابید؛
    «أفتدرون الاستکبار ما هو؟ هو ترک الطّاعة لمن أمروا بطاعته، و الترفّع علی من ندبوا إلی متابعته، و القران ینطق من هذا عن کثیر إن تدبّره متدبّر، و اعلموا ـ أیّها المؤمنون ـ
    إنّ الله‌عزّ‌ و جلّ قال:»


    «إنّ الله یحبّ الّذین یقاتلون فی سبیله صفّاً کأنّهم بنیان مرصوص .»
    (سوره‌ی صف، آیه‌ی 4)

    «أتدرون ما سبیل الله و من سبیله و من صراط الله و من طریقه؟ أنا صراط الله الّذی من لم‌یسلکه بطاعة الله فیه هوی به إلی النّار، و أنا سبیله الّذی نصبنی للإتّباع بعد نبیّه، أنا قسیم الجنّة و النار، و أنا حجّة الله عزّ و جلّ علی الفجّار والأبرار، و أنا نور الأنوار فانتبهوا من رقدة الغفلة و بادروا بالعمل قبل حلول الأجل.»
    ( مسند الإمام الرّضا (علیه‌السلام): ج2، کتاب الدعاء، ص24، ح28)

    آری، حضرت علی (علیه‌السلام) جان نفیس خویش را صراط و سبیل خدا می‌نامد؛ یعنی صراط علمی همان دین خداست و صراط عینی حقیقی همان امام معصوم (علیه‌السلام) است، همچنین است عناوین دیگر مانند ترازوی عدل و قسط که در سایر روایات آمده است.



  11. #10



    2) همراهی قرآن و عترت

    قرآن، کلام مصون الهی است و شیطان از هرگونه دست درازی، زیاد یا کم کردن، تحریف و برگرداندن آن ناتوان است؛ پس هر گاه سالک الی الله به وسیله‌ی کلمات قرآن سخن بگوید و روح و جسم و قلب و قالب خود را با آن همدم سازد و از هدایتش جدا نگردد، و هدایت قرآن را تابع هوای نفس خود نگرداند، بلکه خواسته‌هایش را با هدایت قرآن همگام کند، چنین انسانی مجسّمه‌ای از قرآن می‌شود که از وسوسه‌ی شیطان در امان است، به گونه‌ای که ابلیس از جهت گمراهی و پیروی هوای نفس و جدایی و نافرمانی از حق، در او طمعی نمی‌ورزد.

    چنانکه از این کلام حضرت رضا (علیه‌السلام) از پدران معصومشان (علیهم‌السلام) به دست می‌آید: حضرت رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) به حضرت علی (علیه‌السلام) فرمود:

    «ما سلکت طریقاً ولا فجّاً إلاّ سلک الشیطان غیر طریقک و فجّک.»
    «ای علی، هیچ راهی را نپیمودی، جز آن‌که شیطان در غیر مسیر تو قدم گذاشت»

    (مسند الإمام الرضا (علیه‌السلام)، ج1، کتاب الإمامة، ص133، ح142)


صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین

موضوعات مشابه

  1. می خوام مث تو باشم ..
    توسط 90082819 در تالار واحد تربیتی - معاونت فرهنگی تربیتی
    پاسخ: 6
    آخرين نوشته: 1393/02/06, 12:33 قبل از ظهر
  2. یادم تو را فراموش....
    توسط 88060714 در تالار واحد قرآن و حدیث - معاونت فرهنگی تربیتی
    پاسخ: 3
    آخرين نوشته: 1391/12/28, 05:11 بعد از ظهر
  3. تو مرا عشق کردی...
    توسط 88060714 در تالار شهدا
    پاسخ: 2
    آخرين نوشته: 1391/11/09, 07:36 قبل از ظهر
  4. پاسخ: 26
    آخرين نوشته: 1391/10/14, 12:31 قبل از ظهر

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •