معناي قصّه در قرآن
قصّه در لغت يعني: پي گرفتن يا پي گرفتن اثر. قصّه‌گويي قرآن با همين معناي لغوي پيوند دارد، زيرا پي گرفتن وقايعي است كه در گذشته رخ داده‌اند. البتّه گاه اين وقايع در گذشته دور رخ داده‌اند كه در قرآن با تعبير «اَنباء» از آن‌ها ياد شده است؛ مانند: [نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَأَهُمْ بِالحَقِّ] [الكهف:13] ، امّا در مورد وقايع نزديك يا آن‌چه بايد نزديك تلقّي شود، تعبير «أخبار» به كار رفته است؛ مانند: [وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ حَتَّي نَعْلَمَ المُجَاهِدِينَ مِنْكُمْ وَالصَّابِرِينَ وَنَبْلُوَ أَخْبَارَكُمْ] [محمد:31] به هر حال، پي‌گيري و دنبال‌جويي اثرِ اين نبأها و خبرها همان معناي دقيق قصّه‌گويي قرآن است.