تالار دانشگاه مجازی المصطفی صلی الله علیه و آله دانشگاه مجازی المصطفی صلی الله علیه و آله Arabic English Persian
بازیابی رمز
صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 10 , از مجموع 19
  1. #1

    ◕◕◕◕◕◕ سیره قرآنی امام جعفر صادق علیه السلام (1)




    مقدمه
    Click for larger version
    ◕◕◕◕◕◕ سیره قرآنی امام جعفر صادق علیه السلام (1) 



    بر اساس نقل روايات صحيح و معتبر، پيامبر خدا(ص) براي امت اسلامي دو چيز گران بها و ارزشمند به عنوان يادگار و وديعه تا روز قيامت گذاشت که عبارت‌اند از: قرآن و عترت آن حضرت. بدون شک اين دو چيز گران بها، سخت مورد علاقه و محبت رسول خدا بودند و آن حضرت براي رساندن آنها به سر حد منزل، تلاش‌هاي فراواني کرده و طبعاً نگران بود که امت پس از او بهاي لازم را به اين دو ندهند و قرآن را مهجور و عترت را رها کنند. از اين رو، در حال حيات خويش پيوسته از قرآن و عترت و احترام به آنها سخن گفت. دليل اين همه اصرار، اين بود که «قرآن» کتاب خدا و برنامه هدايت انسان‌ها و «عترت» نگهبان کتاب الهي و مفسر آن است.

    امام صادق(ع) خود يکي از همان عترت پاک رسول خدا است؛ کسي که هم عالم به قرآن بود و هم عامل به آن. بدين جهت، چهره قرآني اين امام معصوم را در نوشتاري کوتاه تقديم علاقه‌مندان مي‌کنيم، به اميد قبولي در درگاه احديت.

    آخرین موضوعات ارسالی این تالار:


  2. صلوات و تشکر


  3. #2

    سیره قرآنی امام جعفر صادق علیه السلام (1)




    يک: سيماي قرآني

    طبق فرموده پيامبر(ص)، دو يادگار هستند که تا روز قيامت از يکديگر جدا نمي‌شوند: يکي، قرآن و دومي، عترت پيامبر.[1] اين دو يادگار، يادآور علوم تمام پيامبران الهي‌اند و همه چيز در نزد آنهاست.

    امامان، آگاهان از حقايق کتاب الهي و راسخان در علم و وارثان اسرار عالم هستي بوده‌اند. امام جعفر صادق(ع) يکي از آنان است که وارث علم کتاب، سينه‌ اش گنجينه اسرار قرآني و وجود مقدسش آميخته با قرآن کريم بود. بدين جهت، هر کس به چهره‌ امام صادق مي‌نگريست، قرآن در نظرش تجلي مي‌کرد و هر گاه قرآن را مي‌ديد، امام صادق(ع) در خاطرش جلوه مي‌نمود. او با آيات قرآن سخن مي‌گفت، با قرآن استدلال مي‌کرد، و سکوتش تفکر در قرآن بود.

    با مطالعه نکات و احاديث زير مي‌توانيد به اين حقيقت پي‌ببريد.
    ویرایش توسط مرادی نسب : 1390/06/31 در ساعت 09:44 بعد از ظهر

  4. #3

    سیره قرآنی امام جعفر صادق علیه السلام (1)




    1. تمام قرآن در کف

    عبد الاعلي گويد: از امام صادق(ع) شنيدم که مي‌گفت: به خدا سوگند! من کتاب خدا را از آغاز تا پايان مي‌دانم. گويي همه قرآن در کف دست من است. در قرآن خبرهايي مربوط به آسمان و زمين موجود است و آنچه واقع شده يا واقع خواهد شد، در آن آمده است. خدا مي‌فرمايد: فيه تبيان کل شي؛ «در آن، بيان همه چيز است».[5]

  5. #4

    سیره قرآنی امام جعفر صادق علیه السلام (1)




    2. ريشۀ قرآني


    امام صادق(ع) مي‌فرمود: اي مردم! هر موضوعي که از طرف من به شما رسيد، آن را بر قرآن تطبيق کنيد. اگر موافق قرآن است، بدانيد از سوي من است و اگر مخالف قرآن است، بدانيد که من آن را نگفته‌ام.[2]

    و فرمود: هر حديثي که موافق قرآن نيست، بي‌پايه است.[3]

    و فرمود: اگر از ما به دست شما حديث و روايتي رسيد که بر آن شاهدي از قرآن کريم يا سخن پيامبر(ص) يافتيد، آن را قبول کنيد و اگر نه، به هماني که آن را براي شما آورده، برگردانيد که او به آن سزاوارتر است.[4]

  6. #5

    سیره قرآنی امام جعفر صادق علیه السلام (1)




    3. سينه امام، گنجينه قرآن

    عبد الرحمن بن کثير از امام صادق(ع) نقل کرده که آن حضرت فرمود: قرآن مي‌گويد: «آن کسي که نزد او علمي از کتاب بود، گفت: من تخت بلقيس را پيش از آنکه چشم به هم بزنيد، حاضر مي‌کنم». آنگاه امام انگشتان خود را باز کرد و بر سينه خود گذارد و فرمود: به خدا سوگند! علم همه کتاب نزد ماست.[6]

    آن حضرت به اسماعيل بن جابر فرمود: خداوند حضرت محمد را به عنوان پيامبر فرستاد و هيچ پيامبري پس از او نيست، و قرآن را بر او نازل کرد و بدين وسيله تمام کتاب‌ها را به آن ختم کرد. پس هيچ کتاب ديگري بعد از قرآن نمي‌باشد. خداوند در قرآن، حلالش را حلال و حرام را در آن حرام فرموده. پس حلال خدا تا روز قيامت حلال و حرامش حرام خواهد بود. و در قرآن اخبار پيشينيان و اخبار آيندگان و اخبار بين اين دو وجود دارد. سپس دست به سينه خود گذارده، فرمود: ما تمام آن را مي‌دانيم.[7]

  7. #6

    سیره قرآنی امام جعفر صادق علیه السلام (1)




    4. قرآن، منشأ تمام دانسته‌هاي امام

    عبد الاعلي و عبيدة بن بشر گويند: بي‌آنکه کسي از امام صادق(ع) سؤالي کرده باشد، خود شروع کرده و فرمود: به خدا سوگند! من آنچه را که در آسمان‌ها و زمين است، مي‌دانم و نيز آنچه را که در بهشت و جهنم مي‌گذرد و هر چه را که اتفاق افتاده و اتفاق خواهد افتاد تا روز قيامت، همه آنها را مي‌دانم. سپس سکوت کرد. آنگاه لب به سخن گشوده، فرمود: آري، همه آنها را از کتاب خدا مي‌دانم. به آن چنين نگاه مي‌کنم. و دست خود را باز کرد و فرمود: خداوند مي‌فرمايد: )فيه تبيان کل شي(.[8]

    گويا امام صادق(ع) اين جمله را از فرمايش خدا در قرآن مجيد: و نَزَّلنا عليک الکتاب تبياناً لکل شي ،[9] اقتباس فرموده است.

  8. #7

    سیره قرآنی امام جعفر صادق علیه السلام (1)




    دو: سيرۀ عملي امام

    به گفته مالک بن انس و ديگران، هيچ گاه امام جعفر صادق(ع) جداي از قرآن ديده نشد. مالک گويد: من، جعفر بن محمد را بارها مي‌ديدم که تبسم‌هاي نمکين نقش لبان او بود. هر گاه از پيامبر(ص) نزد او نام ‌مي‌بردند، ناگهان از احساس عظمت پيامبر، چهرۀ او زرد مي‌گشت. من هرگز نديدم که او حديثي از پيامبر نقل کند، مگر اينکه قبلاً وضو مي‌گرفت. من برخي اوقات با او رفت و آمد مي‌کردم و او را در يکي از سه حال مي‌ديدم: يا نمازمي‌گزارد و يا ساکت بود و يا قرآن مي‌خواند، و هرگز چيز غير مفيدي به زبان جاري نمي‌ساخت. از بندگان خدا بود که از او مي‌ترسيد.[10]

    با اين وصف، مي‌توان گفت امام صادق(ع) عاشق و شيفتۀ کتاب خدا بود و در تمام زندگي و عمر خود به اشکال مختلف قرآن را محور زندگي خود قرار داده بود؛ اگر چه در برخي از مقاطع زندگي‌اش از مورخان چيزي دربارۀ زندگي قرآني‌اش نقل نشده است.
    اينک نمونه‌هايي از فرازهاي زندگي او را از نظر مي‌گذرانيم:

  9. #8

    سیره قرآنی امام جعفر صادق علیه السلام (1)




    1. خواندن دعا پيش از تلاوت قرآن

    امام(ع) پيش از آنکه قرآن را شروع کند، نخست اين دعا را مي‌خواند:

    بار خدايا، پروردگارا! سپاس از آنِ تو است. تويي يگانه در توانايي و سلطنت استوار، و از آن توست سپاس، تويي برتر به عزت و کبريا و فراز آسمان‌ها و عرش بزرگ.

    پروردگار ما! سپاس از آن تو است. تو خود همه چيز را به ذات خود، داني و هر دانشمندي به درگاهت نيازمند است. پروردگار ما! از آن توست سپاس، اي فرود فرستندۀ آيات و ذکر عظيم، پروردگار ما! از آن تو است سپاس، بدانچه آموختي از حکمت و از قرآن بزرگوار و روشنگر.

    بارالها! تويي که پيش از اظهار شوق، آن را به ما آموختي و سودش را نجسته، آن را به ما ياد دادي. بار خدايا! در صورتي که اين خود منت و فضل و جود و لطف است نسبت به ما و رحمت است براي ما و امتناني است بر سر ما بي‌جنبش و چاره‌جويي و توانايي از طرف ما.

    بارخدايا! پس خوب خواندن آن و نگه داشتن آياتش را نزد ما محبوب ساز و ايمان به متشابه و عمل به آيات محکم آن را به وسيله تأويل و رهيابي در تدبير و بينايي در پرتوش به دل ما افکن.

    بارخدايا! چناني که آن را درمان براي دوستانت نازل کردي و وسيله بدبختي دشمنانت ساختي و آن را نابينايي نافرمانان و روشني فرمان‌برانت قرار دادي.

    بار خدايا! آن را براي ما در برابر عذابت دژي ساز، و پناه‌گاهي در برابر خشمت، و وسيله‌اي براي جلوگيري از نافرماني‌ات، و نگهباني براي بدخواهي‌ات، و راهنمايي به فرمانبري‌ات، و نوري در روز ملاقات قرار ده تا بدان ميان خلق تو پرتوي بيابيم و به وسيله آن از صراط تو بگذريم و به بهشت تو راه بريم.

    بارخدايا! به تو پناه مي‌بريم از شقاوت و جفاکاري در تحمل آن، و کوري از به کاربستن آن، و تخلف در حکمش، و گردن فرازي از توجه بدان، و کوتاهي در برابر حق آن.

    بارخدايا! سنگيني آن را به کمک خود بردار، و مزدش را بر ما لازم شمار، و شکر و قدرداني از آن را بر ما بگمار، و ما را داعي و حافظ آن ساز.

    بار خدايا! ما را پيرو حلال آن، و کنارجوي از حرامش، و برپادارنده حدودش، و پرداخت کننده مقرراتش گردان.

    بارخدايا! خواندنش را به کام ما شيرين گردان، و در قيام بدان ما را نشاط بخش، و در ضمن مرتب خواندن و حسن تعبير از آن دل ما را ترسان ساز، و نيروي به کار بستن آن را در هر آن از شب و روز به ما عطا کن.

    بارخدايا! به دل ما هوشي بده در برابر شگفتي‌هاي بي پايان قرآن، و لذتي در زمزمه کردن با آن، و عبرتي در زمان شرح و بيان معاني آن، و سود روشني در هنگام فهم جويي آن.

    بار خدايا! به تو پناه مي‌بريم از اينکه قرآن برايمان دلچسب نباشد و از اينکه آن را بالش خواب خود کنيم و پشت سراندازيم، و به تو پناه مي‌بريم از قساوت خود در برابر آنچه ما را پند دادي.

    بار خدايا! ما را سود بخش بدانچه در قرآن از آيات خود بازگو کردي، و ما را يادآور ساز بدانچه از مثل‌ها که در آن آوردي، و با تأويل آن بدکرداري‌هاي ما را جبران کن، و به وسيله آن مزد کردار نيک ما را چند برابر ساز، و درجات ما را بدان بالا بر، و با آن پس از مرگ مژده به دهان ما گذار.

    بارخدايا! آن را توشه‌اي ساز براي ما که در موقع وقوف در برابرت نيرومند شويم، و راه روشني که از آن به سوي تو پوييم، و دانش سودمندي که بدان شکر نعمت جوييم، و خشوع با حقيقتي که نام‌هاي مقدست را بدان منزه دانيم؛ زيرا تو بدان بر ما حجتي آوردي که راه عذر را بر ما بستي و به وسيله آن نعمتي به ما ارزاني داشتي که زبان شکر ما از آن کوتاه است...

    بارخدايا! آن را براي ما شفيع روز قيامت خودساز، و ساز و برگ روز بر فراز شدن، و وکيل مدافع روز قضاوت، و نور در روز ظلمت، روزي که نه زميني باشد و نه آسمان، روزي که هر کس بدانچه براي آن کوشيده، مزد گيرد.

    بارخدايا! آن را در روز تشنگي وسيله سيرابي و نور روز پاداش ما گردان در برابر آتش سوزان و بي‌ترحم بر هر که به جانش افروخته و به سوزش شعله‌ور گردد.

    بارخدايا! قرآن را در ميان مردم برهان ما ساز در روزي که همه اهل آسمان‌ها و زمين گرد آيند.

    بارخدايا! ما را به مقامات شهيدان راه بده و زندگي سعادتمندان و رفاقت با پيامبران را؛ زيرا تو شنوندۀ دعايي.[11]

  10. #9

    سیره قرآنی امام جعفر صادق علیه السلام (1)




    2. بيهوشي در حال تلاوت قرآن

    علامه مجلسي مي‌نويسد: روايت شده، هر گاه مولاي ما امام صادق(ع) در نماز خويش قرآن مي‌خواند، يک باره از هوش مي رفت؛ زماني که به هوش مي‌آمد، از او علت بيهوشي را پرسيدند. حضرت در پاسخ فرمود: آن قدر آيات قرآن را تکرار کردم تا به حالتي رسيدم که گويا آن آيات را از زبان فرستنده‌اش مي‌شنوم.[12]

  11. #10

    سیره قرآنی امام جعفر صادق علیه السلام (1)




    3. خواندن سوره توحيد و يس، پيش از حرکت

    داود رقي گويد: در خدمت امام صادق(ع) بودم، جواني در حالي که مي‌گريست، وارد شد. وي اظهار داشت نذر کرده بودم که با همسرم حج بگزارم. زماني که به مدينه رسيدم، از دنيا رفت. امام فرمود: برگرد که وي نمرده است. آن جوان از محضر امام بيرون رفت و شاد و خندان برگشت و گفت: بر او وارد شدم؛ در حالي که نشسته بود.

    امام به داود فرمود: آيا ايمان نداري؟ گفتم: آري، اما مي‌خواهم مطمئن شوم.

    داود گويد: وقتي که روز ترويه رسيد، امام به من فرمود: شوق خانه خدا را دارم.

    عرض کردم: آقاي من! اين عرفات است.

    امام فرمود: اگر نماز عشا را خواندي، شتر مرا آماده کن.

    داود گويد: امام بيرون آمد و نخست قل هو الله احد و سوره «يس» را خواند، آن گاه سوار بر شتر شده، مرا پشت سر خويش سوار کرد. پس شبانه حرکت کرديم... با طلوع فجر امام از جاي برخاست و پس از اذان و اقامه، مرا در طرف راستش قرار داد و در رکعت اول، سوره حمد و ضحي را خواند و در رکعت دوم، سوره حمد و قل هو الله احد را تلاوت فرمود. سپس قنوت خواند و سلام داد و نشست.

    آفتاب که طلوع کرد، آن جوان به همراه همسرش از کنار ما گذشتند و زماني که چشم آن زن به امام صادق(ع) افتاد، به همسر خويش گفت: اين همان کسي بود که نزد خداوند شفاعت کرد تا زنده شوم.[13]

صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین

موضوعات مشابه

  1. پاسخ: 20
    آخرين نوشته: 1392/11/19, 01:04 قبل از ظهر
  2. پاسخ: 1
    آخرين نوشته: 1392/05/23, 06:11 بعد از ظهر
  3. سیری در سیره تربیتی بانو مجتهده امین
    توسط quranic در تالار مفسران و قرآن پژوهان
    پاسخ: 12
    آخرين نوشته: 1391/06/13, 10:14 قبل از ظهر
  4. آشنایی با تفاسیر ( تفاسیر قرن سوم)
    توسط quranic در تالار کتاب شناسی
    پاسخ: 10
    آخرين نوشته: 1389/12/17, 09:20 قبل از ظهر
  5. زندگینامه سید محمد حسین فضل الله (صاحب تفسیر من وحى القرآن‏)
    توسط مرادی نسب در تالار مفسران و قرآن پژوهان
    پاسخ: 7
    آخرين نوشته: 1389/11/11, 01:22 بعد از ظهر

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •