تالار دانشگاه مجازی المصطفی صلی الله علیه و آله دانشگاه مجازی المصطفی صلی الله علیه و آله Arabic English Persian
بازیابی رمز
صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 10 , از مجموع 13
  1. #1

    امامت و بلوغ




    مقدمه

    در میان پیشوایان معصوم علیهم السلام سه امام در خردسالى به امامت رسیدند: امام جوادعلیه السلام در هفت سالگى، امام هادى علیه السلام در نه سالگى و حضرت مهدى (عج) در پنج سالگى؛ از این رو، از همان عصر امامت امام رضاعلیه السلام به بعد، این سؤال مطرح شد که: با توجه به مقام بسیار ارجمند امامت، چگونه انسانى در خردسالى به امامت مى رسد؟ زیرا دوران شکوفایى رشد و عقل در مردان، به طور معمول از پانزده سالگى شروع و در چهل سالگى به تکامل مى رسد.

    از آنجا که حضرت جوادعلیه السلام نخستین امامى بود که در کودکى به منصب امامت رسید، برخی این سؤال را مطرح مى کردند: آیا مى توان رهبرى جامعه را به کودک هفت ساله سپرد؟ آیا یک کودک هفت ساله مدیریت، دور اندیشى و درایت یک مرد کامل را دارد؟ آیا ممکن است انسانى در چنین سنّى به آن حد از کمال برسد که بتواند جانشین پیامبر خدا باشد؟ و آیا در امتهاى پیشین چنین چیزى سابقه داشته است؟ این مسائل در آن عصر، از جنجالى ترین مسائل روز بود.

    در این نوشتار مختصر، بر آنیم تا با مطالعه در منابع معتبر اسلامى براى این گونه سؤالات، پاسخى درخور و قانع کننده بیابیم و در این راستا از خداوند منّان و وجود پر برکت حضرت جواد الأئمه علیه السلام استعانت مى جوییم.

  2. #2

    امامت و بلوغ




    امامت در خردسالى

    از منظر باورهاى شیعه که موضوع امامت را یک موهبت الهى مى داند، پاسخ این گونه پرسشها بسى روشن است؛ زیرا از این دیدگاه خداوند متعال هر کسى را که شایسته این مقام بداند، به منصب پیشوایى امت برمى گزیند؛ حتى اگر در سنین کودکى باشد.

    مقیاس سنّ بالا، گرچه در میان انسانها مقیاسى براى رسیدن به کمال محسوب مى شود، اما در بینش وحیانى و قرآنى ممکن است یک فرد در سنّ کودکى فضائل و کمالات و شرایط رهبرى جامعه را دارا باشد و امتیازات ویژه اى را که لازمه رهبرى است، در او موجود باشد و خداوند سبحان موهبت رسالت و امامت را به او عنایت کند و اطاعت از وى را بر مردم واجب و لازم گرداند. البته خداى متعال از این طریق مى خواهد به مخلوقاتش بفهماند که مقام امامت، که تداوم راه نبوت است، همانند مناصب معمولى نیست که با زمینه ها و شرایط عادى انجالم پذیرد، بلکه مقام معنوى نبوت و امامت مافوق این مناصب بوده و زمینه ها و شرایط ویژه اى مى طلبد.

    در عصرى که زمینه امامت پیشواى نهم فراهم آمده بود و آن حضرت در دوران کودکى در هفت سالگى - بنا به قولى در هشت سالگى و بنا به قولى دیگر در نه سالگى - این منصب آسمانى را عهده دار مى گردید، گرچه رسیدن به مقام نبوت یا امامت در سنین کودکى بى سابقه نبوده، از این دست سؤالات زیاد مطرح مى شد؛ البته این گونه سؤالات، دستاویز کسانى شد که با جریان امامت در خاندان رسول خداصلى الله علیه وآله وسلم مخالف بودند.

    اما آن حضرت طى جلسات متعدد پرسش و پاسخ و مناظره مراتب علم و فضل خویش بر همگان را آشکار و راه مخالفت و بهانه مخالفان را مسدود نمود؛ البته پدر بزرگوارش، امام رضاعلیه السلام قبل از امامت امام جوادعلیه السلام به بیان پاسخ این مسائل مى پرداختند، و با روشنگرى و آگاهى بخشى، اذهان را روشن مى ساختند.


    گاهى این مسئله به گونه هاى دیگر، در نزد بستگان ائمه علیه السلام مطرح مى شد، و آنها نیز به پاسخ آن مى پرداختند؛ به عنوان نمونه محدّث خبیر، کلینى از محمد بن حسن بن عماد روایت مى کند که گفت:

    من در حضور على بن جعفر - عموى بزرگوار حضرت رضاعلیه السلام - در مسجدالنبى نشسته بودم، دو سال بود که در مسجد رسول خدا به درس او مى رفتم و از محضرش مستفیض مى شدم، یک روز ناگاه دیدم امام جوادعلیه السلام که کودک خردسالى بود، در مسجدالنبى به نزد على بن جعفرعلیه السلام آمد، على بن جعفرعلیه السلام تا آن حضرت را دید، شتابان برخاست و با پاى برهنه و بدون ردا به سوى حضرت جوادعلیه السلام شتافت و دست او را بوسید و به او احترام شایان نمود. حضرت جوادعلیه السلام به او فرمود: اى عمو! بنشین. خدا تو را رحمت کند. على بن جعفر گفت: اى آقاى من! چگونه بنشینم با این که تو ایستاده اى؟ هنگامى که على بن جعفرعلیه السلام به مجلس درس خود بازگشت، اصحاب و شاگردانش او را سرزنش کردند و به او گفتند: تو، عموى پدر او هستى، در عین حال با این سن و سال، این گونه در برابر حضرت جوادعلیه السلام که خردسال است، فروتنى مى کنى و دستش را مى بوسى و آن همه احترام شایان مى نمایى؟ على بن جعفرعلیه السلام گفت: ساکت باشید.

    آنگاه محاسن خود را به دست گرفت و گفت: اذا کان الله عزّوجلّ لم یؤهل هذا الشیبة و اهل هذا الفتى و وضعه حیث وضعه، انکر فضله، نعوذ بالله مما تقولون بل انا له عبد؛ اگر خداوند، صاحب این ریش سفید را شایسته (امامت) ندانست، و این نوجوان را سزاوار دانست، و به او چنان مقامى داد، آیا من فضیلت او را انکار کنم؟ پناه به خدا از سخن نارواى شما. من، غلام و برده او هستم و او مولاى من است.1

  3. #3

    امامت و بلوغ




    پاسخ هاى امام رضاعلیه السلام

    در روایتى نقل شده که: روزى یکى از شیعیان در محضر امام رضاعلیه السلام پرسید:

    اگر براى شما پیشامدى رخ داد، پس از شما امام مردم کیست؟ امام رضاعلیه السلام در پاسخ فرمود: پسرم ابوجعفر (حضرت جواد) است. گویى پرسش کننده از شنیدن این پاسخ - از این رو که حضرت جواد علیه السلام کودک بود و حدود هفت سال داشت - قانع نشد، حضرت رضاعلیه السلام به او فرمود: خداوند، حضرت عیسى علیه السلام را در کمتر از سنّ ابوجعفر به عنوان پیامبر شریعت تازه اى برگزید.2 بنابراین، چه مانعى دارد که همان خدا، ابوجعفر را در خردسالى به امامت برساند؟

    توضیح این که: قرآن کریم در آیه 30 سوره مریم به این مطلب تصریح نموده که حضرت عیسى علیه السلام در گهواره با بیان گویا چنین گفت: انّى عبداللّه آتانى الکتاب و جعلنى نبیّ؛ من بنده خدایم، او کتاب آسمانى به من عنایت فرموده و مرا پیامبر قرار داده است.

    همچنین در روایتى دیگر از صفوان بن یحیى آمده است که مى گوید:

    به حضرت رضاعلیه السلام عرض کردم: قبل از تولد حضرت جوادعلیه السلام در مورد جانشین شما مى پرسیدیم، مى فرمودید: خداوند پسرى را به من عنایت مى کند. اکنون خداوند حضرت جوادعلیه السلام را به شما داده است، و چشمهاى ما را به وجود او روشن نموده است، خداوند آن روز را که شما از دنیا بروید، براى ما نیاورد، ولى اگر حادث هاى رخ داد، به چه کسى رجوع کنیم؟ (امام بعد از شما کیست؟)
    حضرت رضاعلیه السلام به پسرش که در مقابلش ایستاده بود، اشاره کرد و فرمود: به او مراجعه کنید.
    عرض کردم: فدایت گردم، این پسر سه سال دارد!؟ فرمود: و ما یضره من ذلک، فقد قام عیسى بالحجة و هو ابن ثلاث سنین؛ چه مانعى دارد! عیسى سه ساله بود که به حجت قیام کرد (و نبوت خود را آشکار نمود.)

    بنابراین، وقتى حضرت عیسى علیه السلام در گهواره براى ابلاغ شریعت تازه به مقام پیامبرى برسد، چه اشکالى دارد که به اراده خداوند، حضرت جوادعلیه السلام در هفت سالگى، به مقام رهبرى، آن هم در مورد شریعت پیامبر اسلام صلى الله علیه وآله وسلم که بیش از دو قرن از آغاز آن با داشتن چندین رهبر مى گذرد، برسد.

    امام هشتم علیه السلام براى اثبات امامت حضرت جوادعلیه السلام و پاسخ به شبهات طرح شده، گاه از آیات قرآن کریم و دلائل تاریخى بهره مى گرفت و گاهى نیز از تفضّلات الهى و تأییدات غیبى استفاده مى کرد. در این باره حسن بن جهم مى گوید:

    در حضور امام نشسته بودم که فرزند خردسالش را صدا کرد. آن سلاله پاک نبوى نیز در پاسخ به نداى پدر به جمع ما پیوست. امام رضاعلیه السلام لباس آن کودک را کنار زده و به من فرمود: میان دو شانه اش را بنگر! چون به میان دو کتف او نگاه کردم، چشمم به یکى از شانه هایش به مهر امامت افتاد که در میان گوشت بدن قرار داشت. فرمود: آیا این مهر امامت را مى بینى؟ شبیه همین در روى شانه پدرم نیز وجود داشت.3

  4. #4

    امامت و بلوغ




    گرداب اعتقادى

    به رغم این که امام رضاعلیه السلام قبل از امامت امام جوادعلیه السلام به بیان پاسخ این مسائل (امامت در خردسالى) پرداختند، و با روشنگرى و آگاهى بخشى، امکان رسیدن به مناصب بزرگ الهى در سنّ خردسالى را براى اذهان به خوبى روشن ساختند، هنوز مشکل کوچکى سنّ حضرت جوادعلیه السلام نه تنها براى بسیارى از افراد عادى از شیعیان حل نشده بود، بلکه براى برخى از بزرگان و علماى شیعه نیز جاى بحث و گفتگو داشت. به همین جهت، پس از شهادت امام رضاعلیه السلام و آغاز امامت فرزند خردسالش، شیعیان - به ویژه شیعیان عامى - با گرداب اعتقادى خطرناک و در نوع خود بى سابقه اى مواجه شدند و کوچکى سنّ آن حضرت به صورت یک مشکل بزرگ پدیدار گردید.


    طبرى مى نویسد:
    زمانى که سنّ او (حضرت جواد) به شش سال و چند ماه رسید، مأمون پدرش را به شهادت رساند و شیعیان در حیرت و سرگردانى فرو رفتند و در میان مردم اختلاف نظر پدید آمد و سنّ ابوجعفر را کم شمردند و شیعیان در سایر شهرها متحیّر شدند.4
    به همین جهت، شیعیان اجتماعاتى تشکیل دادند و دیدارهایى با امام جوادعلیه السلام به عمل آوردند و به منظور آزمایش و حصول اطمینان از این که او داراى علم امامت است، پرسشهایى را مطرح کردند و هنگامى که پاسخهاى قاطع و روشن و قانع کننده دریافت کردند، آرامش و اطمینان یافتند.

    مورخان در این زمینه مى نویسند:
    چون امام رضاعلیه السلام در سال 202 (203)ق. به شهادت رسید، سنّ ابوجعفر نزدیک به هفت سال بود، از این رو در بغداد و سایر شهرها در بین مردم اختلاف نظر پدید آمد.
    ریّان بن صلت، صفوان بن یحیى، محمد بن حکیم، عبدالرحمن بن حجاج و یونس بن عبدالرحمن، با گروهى از بزرگان و معتمدین شیعه، در خانه عبدالرحمن بن حجاج، در یکى از محله هاى بغداد به نام برکه زلزل5 گرد آمدند و در سوک امام به گریه و اندوه پرداختند... یونس به آنان گفت: دست از گریه و زارى بردارید، (باید دید) امر امامت را چه کسى عهده دار مى گردد؟ و تا این کودک (ابوجعفر) بزرگ شود، مسائل خود را از چه کسى باید بپرسیم؟
    در این هنگام ریّان بن صلت برخاست و گلوى او را گرفت و فشرد، و در حالى که به سر و صورت او مى زد، با خشم گفت: تو، نزد ما تظاهر به ایمان مى کنى و شکّ و شرک خود را پنهان مى دارى؟! اگر امامت او از جانب خدا باشد، حتى اگر طفل یک روزه باشد، مثل پیرمرد صد ساله خواهد بود، و اگر از جانب خدا نباشد، حتى اگر صد ساله باشد، چون دیگران یک فرد عادى خواهد بود، شایسته است در این باره تأمّل شود.
    در این هنگام، حاضران به توبیخ و نکوهش یونس پرداختند.6
    و در آن موقع، موسم حج نزدیک شده بود. هشتاد نفر از فقها و علماى بغداد و شهرهاى دیگر رهسپار حج شدند و به قصد دیدار ابوجعفر عازم مدینه گردیدند، و چون به مدینه رسیدند، به خانه امام صادق علیه السلام که خالى بود، رفتند و روى زیرانداز بزرگى نشستند. در این هنگام، عبدالله بن موسى، عموى حضرت جواد، وارد شد و در صدر مجلس نشست.

    استاد، شیخ عزیز الله عُطاردى، مى گوید: برخى از شیعیان، بعد از شهادت امام رضاعلیه السلام پنداشتند برادر ایشان (عبدالله بن موسى) امام و رهبر الهى است. پس، به سوى او شتافتند و براى حصول اطمینان، از وى مسائلى پرسیدند و چون او در پاسخ درماند، از دورش پراکنده شدند.7
    شیعیان متحیّر و غمگین شدند و فقها مضطرب گشتند و برخاسته قصد رفتن کردند و گفتند: اگر ابوجعفر مى توانست جواب مسائل ما را بدهد، عبدالله نزد ما نمى آمد و جوابهاى نادرست نمى داد!
    در این هنگام، درى از صدر مجلس بازشد و غلامى به نام موفّق وارد مجلس گردید و گفت: این ابوجعفر است که مى آید. همه به پا خاستند و از وى استقبال کرده، سلام دادند. امام وارد شد و نشست و مردم همه ساکت شدند. آنگاه سؤالات خود را با امام در میان گذاشتند و وقتى که پاسخهاى قانع کننده و کاملى شنیدند، شاد شدند و او را دعا کردند و ستودند و عرض کردند: عموى شما، عبدالله، چنین و چنان فتوا داد. حضرت فرمود:
    لااله الاّ اللّه، اى عمو! فرداى قیامت برایت بسیار گران خواهد بود که نزد خدا بایستى و خدا به تو بگوید: با آنکه در میان امت، داناتر از تو وجود داشت، چرا ندانسته به بندگان من فتوا دادى؟!8

    اسحاق بن اسماعیل که آن سال همراه این گروه بود، مى گوید: من نیز در نامه اى ده مسئله نوشته بودم تا از آن حضرت بپرسم. در آن موقع همسرم حامله بود. با خود گفتم: اگر به پرسشهاى من پاسخ داد، از او تقاضا مى کنم که دعا کند خداوند بچه اى را که همسرم به آن آبستن است، پسر قرار دهد. وقتى که مردم سؤالات خود را مطرح کردند، من نیز نامه را در دست گرفته به پا خاستم تا مسائل را مطرح کنم. امام تا مرا دید، فرمود: اى اسحاق! اسم او را احمد بگذار.
    به دنبال این قضیه، همسرم پسرى به دنیا آورد و نام او را احمد گذاشتم.9

  5. #5

    امامت و بلوغ




    پاسخ هاى امام جوادعلیه السلام

    هنگامى که امام جواد علیه السلام با خیل مردمى که به دلیل سنّ کم او در امر امامتش به حیرت افتاده بودند، روبه رو شد، با روشهاى مختلف به پاسخگویى و زدودن شبهات و ذهنیات پرداخت. از این رو، به برخى از پاسخ هاى آن حضرت به اختصار اشاره مى کنیم.



    1. تنها وارث


    محمّد بن عیسى مى گوید:

    نزد ابى جعفر ثانى (امام جواد) رفتم، در برخى امور با من مناظره کرد و در پایان فرمود: یا ابا على! ارتفع الشک، ما لأبى غیرى؛ اى ابا على! شکّ خود را برطرف کن، براى پدرم غیر از من نیست (من، تنها وارث و طبعاً امام بعدى هستم.10

  6. #6



    2. استدلال قرآنى

    مسأله امامت حضرت جوادعلیه السلام در خردسالى، در عصر امامت خود ایشان نیز مطرح بود، حتى این مسئله را از خود آن حضرت مى پرسیدند.

    مرحوم کلینى مى نویسد: شخصى محضر امام جوادعلیه السلام شرفیاب شد و اظهار داشت: یابن رسول اللّه! عدّه اى از مردم نسبت به موقعیّت شما ایجاد شبهه مى کنند؟! حضرت در پاسخ چنین فرمود:
    خداوند متعال به حضرت داود علیه السلام وحى کرد که فرزندش، سلیمان، را خلیفه و وصىّ خود قرار دهد، با این که سلیمانْ کودکى خردسال بود و گوسفندچرانى مى کرد.
    و این موضوع را برخى از علما و بزرگان بنى اسرائیل نپذیرفتند و در اذهان مردم شکّ و شُبهه ایجاد کردند. به همین جهت، خداوند به حضرت داودعلیه السلام وحى کرد که: عصا و چوب دستى اعتراض کنندگان و سلیمان را بگیر و هر کدام را با علامتى مشخّص کن که از چه کسى است؛ و سپس آنها را شبانگاه در جائى پنهان نما.
    فرداى آن روز به همراه صاحبان آنها بروید و چوب دستى ها را بردارید، با توجّه به این نکته، که چوب دستى هرکس سبز شده باشد همان شخص، جانشین و خلیفه و حجّت بر حقّ خدا خواهد بود.
    همگى این پیشنهاد را پذیرفتند؛ و چون به مرحله اجرا درآوردند، عصاى سلیمان سبز و داراى برگ و ثمر شد. پس از آن، همه افراد پذیرفتند که او حجّت و پیامبر خداست.11

    على بن اسباط، یکى از یاران امام رضا و امام جوادعلیهما السلام مى گوید:
    روزى به محضر امام جوادعلیه السلام رسیدم، در ضمن دیدار، به سیماى حضرت خیره شدم تا قیافه او را به ذهن خود سپرده، پس از بازگشت به مصر براى ارادتمندان آن حضرت بیان کنم.12
    درست در همین لحظه، امام جوادعلیه السلام که گویى تمام افکار مرا خوانده بود، در برابر من نشست و به من توجه کرد و فرمود: اى على! همانا خداوند درباره امامت حجت آورده همان طور که درباره نبوّت حجت آورده است. خداوند درباره حضرت یحیى علیه السلام مى فرماید: وَ آتَیْناهُ الحُکْمَ صبِیّ13؛ ما به یحیى در کودکى فرمان نبوّت دادیم.
    و درباره حضرت یوسف علیه السلام مى فرماید: وَ لَما بَلَغَ أَشدّهُ حُکْماً وَ عِلْم14؛ هنگامى که او به حدّ رشد رسید، به او حکم (نبوت) و علم دادیم.
    و درباره حضرت موسى علیه السلام مى فرماید: وَ لَما بَلَغَ أَشُدّهُ وَاسْتَوى آتَیْناهُ حُکْماً وَ عِلْم15؛ و چون به سنّ رشد و بلوغ رسید، به او حکم (نبوّت) و علم دادیم.
    بنابر این، همان گونه که ممکن است خداوند، علم و حکمت را در سنّ چهل سالگى به شخصى عنایت کند، ممکن است همان حکمت را در دوران کودکى نیز عطا کند.16
    در موردى دیگر، امام جوادعلیه السلام در پاسخ اعتراض کنندگان، این آیه را خواند: قل هذه سبیلى ادعوا الى الله على بصیرة انا و من اتبعنى17؛ بگو: این راه من است که من و پیروانم با بصیرت کاملْ همه مردم را به سوى خدا دعوت مى کنم.

  7. #7

    امامت و بلوغ




    3. کرامت

    امام از این طریق نیز برترى و فضیلت خود را مى نمایاند که براى اهل علم و بزرگان دلیل دیگر بر امامتش بود


    محمّد بن سنان می گوید: «از درد چشم به امام رضا (ع) شکایت کردم. کاغذی خواست و به ابی جعفر (ع) نامه ای نوشت. آن را به خادم داد و از من خواست با او بروم و مطلب را کتمان کنم. وقتی رسیدیم، خادم نوشته را باز کرد و در مقابل ابا جعفر قرار داد. او به نامه نگاه کرد. آن گاه سر به آسمان برداشت و مطلبی فرمود: چند بار این کار را کرد و هر دردی در چشمم بود از بین رفت...»
    ویرایش توسط مرادی نسب : 1390/03/23 در ساعت 07:36 قبل از ظهر

  8. #8

    امامت و بلوغ




    4. علم خدایى

    بعد از شهادت امام رضاعلیه السلام عده اى از شیعیان از شهرهاى دیگر براى شناختن امام بعد، به مدینه آمدند. آنها را به صری، قریه اى که امام کاظم علیه السلام در نزدیکى مدینه تأسیس کرده بود، راهنمایى کردند. آنجا عبدالله بن موسى فرزند امام کاظم علیه السلام خودنمایى مى کرد، ولى از پاسخ دادن به سؤالات مردم ناتوان بود. زمانى که عبدالله پاسخ هاى غلط داد، ابوجعفر (امام جوادعلیه السلام) وارد شد در حالى که هشت ساله شده بود. همه به سوى او رفتند و او به مردم سلام داد. عبدالله بن موسى هم از جاى خود برخاست و ابوجعفر به این ترتیب در صدر مجلس جاى گرفت. آنگاه فرمود: بپرسید، خدا رحمتتان کند. آنگاه سؤالاتى پرسیدند، از جمله کسى پرسید: اگر مردى زنش را به عدد ستارگان آسمان طلاق داد، چه کند؟

    امام فرمود: آیا قرآن خوانده اى؟ گفت: بله. فرمود: سوره طلاق را بخوان تا قول خداوند که فرمود: واقیموا الشهادة لِلّه. اى مرد! طلاق صورت نمى گیرد، مگر به پنج چیز: شهادت دو شاهد عادل، وقوع طلاق در حالت پاکى از عادت ماهیانه، عدم آمیزش در آن پاکى، وقوع طلاق به قصد جدّى.

    اى مرد! آیا در قرآن عدد نجوم سماء مى بینى؟ گفت نه.18

  9. #9

    امامت و بلوغ




    5. امکان امامت در کودکى

    دایه ابى جعفر روزى به او گفت: تو را در فکر مى بینم، گویا پیرمردى شده اى؟ فرمود: عیسى بن مریم در کودکى مریض شد. به مادرش آن چیزهایى را که موجب معالجه مى شد، توضیح داد، او تهیه کرد. ولى موقع خوردن، عیسى گریه کرد. مادرش گفت: من با آنچه تو یاد دادى، معالجه ات مى کنم، آن وقت گریه مى کنى؟ فرمود: الحکم حکم النبوّة والخلقة خلقةُ الصبیان؛ حکم، حکم نبوّت است، امّا بدن و خلقت من، خلقت کودکان است.19 یعنى، دو موضوع کاملاً متفاوت هستند. کودکى من، به خلقت طبیعى مربوط است، از این رو درد مى کشم و گریه مى کنم، امّا رسالت من، امرى الهى است و حساب آن دو جداست. و بدین گونه حضرت به استبعاد امامت در کودکى پاسخ گفت.

  10. #10

    امامت و بلوغ




    6. ایمان آوردن امام على علیه السلام در نُه سالگى

    امام جوادعلیه السلام فرمود: سوگند به خدا! در آغاز بعثت، جز على علیه السلام از پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم پیروى نکرد، با این که او در آن وقت نه سال داشت، من نیز اکنون نه سال دارم.20


    استدلال امام جوادعلیه السلام به ایمان آوردن حضرت على علیه السلام در نه سالگى، بر این اساس است که حضرت على علیه السلام در این سنّ و سال، پیرو کامل پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم بود، و شایستگى کسب ایمان کامل را پیدا کرد؛ با توجه به این که بر اساس روایات شیعه و اهل تسنّن، پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم در آغاز بعثت، در مجلسى که خویشانش را دعوت کرده بود، و در میان آنها تنها على علیه السلام ایمان خود را آشکار ساخت، پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم در همان مجلسْ على علیه السلام را جانشین خود، معرفى نمود.21

    سرانجام اکثریت شیعه، امامت حضرت جوادعلیه السلام را پذیرفتند؛ زیرا علاوه بر وجود نصّ پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم و تصریح و وصیّت امام رضاعلیه السلام بر امامت آن حضرت، شیعیان هر سؤالى مى پرسیدند، امام با سرعت و دقّت، جواب کامل و کافى مى داد. به طورى که بنابر نقل شیخ کلینى، امام جوادعلیه السلام در یک مجلس به سى هزار سؤال پاسخ داد.22

    ناگفته نماند که این عدد، مبالغه نیست؛ زیرا بسیارى از سؤالهاى مردم، پاسخ هاى کوتاهى داشت، چون بیشتر سؤالاتْ فقهى بود و هر فرع جزئى، خود یک سؤال به حساب مى آید.
    در پى این دیدارها و بحث و گفتگوها با امام جوادعلیه السلام 23 اطمینان و اعتقاد کامل شیعیان به امامت آن حضرت فراهم گردید و ابرهاى تیره ابهام و شبهه از فضاى فکر و ذهن آنان کنار زدوده شد و خورشید حقیقت آشکار گردید.

صفحه 1 از 2 12 آخرینآخرین

موضوعات مشابه

  1. پاسخ: 2
    آخرين نوشته: 1392/06/13, 04:20 بعد از ظهر
  2. دروغ های شاخ دار مخالفان بشاراسد به روایت تصویر-1
    توسط 90133081 در تالار تاریخ اقوام دیگر
    پاسخ: 1
    آخرين نوشته: 1392/01/19, 09:09 قبل از ظهر
  3. ◕◕◕◕ فروغ قرآن در نگاه امام چهارم
    توسط hoda در تالار امام سجاد (ع)
    پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 1390/04/16, 02:34 بعد از ظهر
  4. آیا وحی زاییده نبوغ است؟
    توسط مرادی نسب در تالار تعریف و حقیقت وحی
    پاسخ: 0
    آخرين نوشته: 1390/03/10, 03:05 بعد از ظهر

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •