واژه انفاق، مصدر باب اِفعال، از ریشه نَفَقة است و در معنای آنچه خرج و مصرف می شود، به کار می رود. در اصطلاح، انفاق خرج کردن مال در راه خداوند است ؛ چه مستحبی و چه وجوبی. در مقابل این اصطلاح، بُخل قرار دارد، که خودداری انسان از خرج مال در راه خداست و صفت بسیار مذموم و نکوهیده ای است. در فرهنگ اسلامی، از انفاق مستحب تحت عنوان صدقه یاد می شود و در اصطلاح قرآن، انفاق واجب، همان زکات است. در قرآن کریم، در آیات بسیاری، بر موضوع انفاق و لزوم توجّه به آن تأکیده شده و برای این کار، پاداش و اجر زیادی ذکر گردیده است.

جایگاه انفاق

از تدبّر در آیات قرآن کریم و احادیث اسلامی، چنین معلوم می شود که انفاق، یکی از مهم ترین اصول تربیتی در سیاست اجتماعی و مکتب اقتصادی اسلام است؛ اصلی که همه جوانب زندگی آدمی را در برمی گیرد، ولی اهمیّت بیشتر آن، در تأثیر اقتصادیِ تکامل آفرین و حیات بخشِ آن تبلور می یابد ؛ زیرا اساس فقر و نیازمندی را از بین طبقات پایین جامعه ریشه کن ساخته، از پیدایش تکاثر و اتراف، که موجب انباشت دارایی و امکانات جامعه در دست سرمایه داران است، جلوگیری به عمل می آورد. از آنجا که هدف اساسی مکتب الهی اسلام، برقراری قسط و عدل در جامعه است، انفاق یکی از مهم ترین اصول اسلامی است که به تحقق عدل و قسط کمک می کند و بر این اساس، از شمار بزرگ ترین تکالیف اسلامی و اصول عملی محسوب می گردد.