تالار دانشگاه مجازی المصطفی صلی الله علیه و آله دانشگاه مجازی المصطفی صلی الله علیه و آله Arabic English Persian
بازیابی رمز
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 3 , از مجموع 3
  1. #1

    آسمان در قران




    برابر عربي واژۀ آسمان، «سماء» است كه از ريشه سُمُوّ، سُمي و يا سَمو گرفته شده است[1] و در لغت به معناي «فوق و بالاي هر چيزي»[2]‌، «رفعت و بلندي»[3] و «چيزي بالاي چيز ديگر و محيط بر آن»[4] مي‌باشد.
    در قرآن كريم به آسمان از دو جهت اشاره شده است. آسمان مادي و آسمان معنوي؛
    1- آسمان مادي:
    قشر هواي متراكمي (جوّ زمين) كه دور تا دور كره زمين را پوشانده و
    طبق نظريه دانشمندان ضخامت آن چند كيلومتر است.[5]
    «وَجَعَلنا السّماءَ سَقفاًً مَحفُوظاً»[6]
    «ما آسمان را سقف محكم و محفوظي قرار داديم»

    2- آسمان معنوي:
    جايگاه و معبد فرشتگان، محل صدور احكام و اوامر الهي و الواح و
    مقررات است و نامه‌هاي اعمال به آنجا مي‌رود.[7]
    «...اِلَيه يَصعَدُ اِلَیكُمُ الطََََُّيَََََّّّب والعَمَلُ الصََََّالِحُ يَرفَعُه»[8]
    «سخنان پاكيزه به سوي او صعود مي‌كند و عمل صالح را بالا مي‌برد»

    روشن است كه اعمال صالح و پاكيزه نيستند كه به سوي اين آسمان بالا روند. بلكه به سوي مقام قرب خدا پيش مي‌روند و عظمت و رفعت معنوي مي‌يابند. بنابراين نتيجه مي‌گيريم كه آسمان در اين گونه موارد، اشاره به اين آسمان حسي و مادي نيست.[9]

    پي نوشتها
    [1] . مركز فرهنگ و معارف قرآن؛ دايره المعارف قرآن كريم؛ قم، بوستان كتاب، 1382؛ اول؛ ج 1، ص 228.
    [2] . راغب، اصفهاني؛ ترجمه بامفردات، تهران، مرتضوي، 1363؛ اول، ج2، ص 374.
    [3] .قريشي، علي‌اكبر؛ قاموس القرآن، تهران، دارالكتب الاسلاميه، 1376؛ هفتم، ج3، ص 332.
    [4] علامه مصطفوي، التحقيق، تهران، ارشاد اسلامي، 1375، اول، مجلد 4 و 5؛ ص 219.
    [5] .شريعتمداري، جعفر؛ شرح و تفسير لغات قرآن براساس تفسير نمونه؛ مشهد، آستان قدس؛ 1374؛ اول، ج2، ص 411.
    [6] . انبياء، 21/32.
    [7] .علامه طباطبايي، محمدحسين؛ الميزان، قم، اسماعيليان، 1371؛ پنجم، ح12، 136.
    [8] . فاطر، 35/10.
    [9] . شرح و تفسير قرآن براساس تفسير نمونه، پيشين، ج2، ص 412.

  2. صلوات و تشکر


  3. #2



    عظمت آسمان در قرآن
    در قرآن و روايات آسمان داراي جايگاه بلند و با اهميتي است. خداوند در آياتي چند به آسمان سوگند ياد مي‌كند كه اين سوگند به سبب شرافت و نورانيت آن است.
    «وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الحُبُك»
    «قسم به آسمان كه داراي چنين و شكنهاي زيباست»[1]

    خداوند در چند آيه، بر عظمت و شگفتي آفرينش آسمانها تصريح كرده و آن را از آفرينش انسان (با تمام پيچيدگي) دشوارتر دانسته است.
    «لَخَلقُ السّمَوَاتِ وَالاَرض أَكبَرُ مِن خَلقِ النََّاسِ»[2]
    «آفرينش آسمانها و زمين از آفرينش انسانها مهمتر است»

    بشر تاكنون درباره بزرگي و عظمت آسمان‌ها بسيار تحقيق و تفحص كرده و كتابهاي فراواني نوشته، ولي با اين وجود علم او در اين زمينه بسيار اندك است. براي بيان عظمت آسمانها مي‌توان به موارد ذيل اشاره كرد:
    آفرينش آغازين آسمانها، وسعت و گسترش آنها، شمار ستارگان كه با چشم عادي، هفت هزار و با تلسكوپ قوي، دو هزار ميليون و پس از كشف كهكشان‌ها ده‌هزار ميليارد گفته شده است. فاصله آنان با يكديگر كه سال نوري مقياس اندازه‌گيري آن است، وزن و حجم هر يك و وجود نيروي جاذبه كه هر كدام را در مدار معيني نگه داشته و نظم دقيق در حركت آنها.[3]

    پي نوشتها
    1- ذاريات، 51/7.
    2- غافر، 40/ 57.
    [3- داير المعارف، قرآن، پيشين، ج1، ص 236.

  4. صلوات و تشکر


  5. #3



    واژه آسمان در قرآن
    واژه آسمان در قرآن به معاني متعددي به كار رفته و يا به مصاديق گوناگون اطلاق شده است؛
    1. آسمان به معني جهت بالا[1]
    2. آسمان به معني جوّ اطراف زمين
    3. آسمان به معناي كرات آسماني[2]
    4. آسمان به معناي مقام قرب و حضور الهي[3]

    در قرآن، براي آسمان ويژگيهاي گوناگوني ذكر شده؛
    1- سقف محفوظ:
    «وَجَعَلنَا السّمَاءَ سَقفَاً مَحفُوظَاً»

    يكي از ويژگيهاي آسمان اين است كه همچون سقفي بلورين، اطراف ما را احاطه كرده است. به قدري محكم و مقاوم است كه از يك سد پولادين كه چندين متر ضخامت داشته باشد نيز محكمتر است! که اگر اين نبود، زمين دائماً در معرض رگبار سنگهاي پراكنده آسماني قرار می گرفت.[4]
    2- سقف مرفوع (برافراشته):
    «وَالسََّقفُ المَرفُوعِ»[5]
    «و سقف برافراشته»

    منظور از برافراشتن آسمان جدا ساختن آن از زمين است؛ به گونه‌اي كه با نور افشاني، رعد و برق و ريزش باران بر زمين تسلط دارد.[6] تعبير به سقف از آن رو است كه ستارگان و كرات، چنان سراسر آسمان را پوشانده‌اند كه به سقفي مي‌مانند، همچنين ممكن است به جوّ اطراف زمين اشاره باشد كه مانند سقفي محكم آن را فرا گرفته از آسيب شهاب سنگها حفظ مي‌كند.[7]

    3- تسبيح كننده:
    آسمان‌ها همانند ديگر موجودات عالم، حمد و تسبيح خدا را مي‌گويند « تُسَبِّحُ لَهُ السَّمَاوَاتُ السَّبْعُ وَالأَرْضُ وَمَن فِيهِنَّ »[8]
    «آسمانهاي هفتگانه و زمين و كساني كه در آنها هستند همه او را تسبيح مي‌گويند»

    4- مطيع خداوند:
    قرآن، با صراحت، فرمان‌برداري آسمان و زمين در مقابل اوامر الهي را بيان مي‌كند:
    « فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ اِئْتِيَا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا قَالَتَا أَتَيْنَا طَائِعِينَ »[9]
    «به آن (آسمان) و به زمين دستور داد: ْبه وجود آيند (و شكل گيريد)، خواه از روي اطاعت و خواه اكراه! آنها گفتند: ما از روي طاعت مي‌آييم و شكل مي‌گيريم»

    آسمان يكي از موضوعاتي است كه آيات فراواني در قرآن (120 بار به صورت مفرد، 190 بار به صورت جمع)[10] در رابطه با آن آمده است كه بحث از همه آيات در اين مختصر نمي‌گنجد و سزاوار است براي مطالعه بيشتر به تفاسير و كتابهايي كه در رابطه با قرآن و كيهان شناسي و اعجاز علمي قرآن نوشته شده مراجعه شود.

    پي نوشت ها
    1- رعد، 13/2.
    2- فرقان، 25/61.
    3- ملك، 67، 16.
    4- شرح و تفسير قرآن براساس تفسير نمونه، پيشين؛ 411.
    5- طور؛ 52/5.
    6- الميزان، پيشين، ج11، ص 287.
    7- مكارم شيرازي، نمونه، تهران، دارالكتب الاسلاميه، 1373؛ سيزدهم، ج26، ص 99.
    8- اسراء، 17/44.
    9- فصلت، 41/11.
    10- دايره المعارف قرآن؛ پيشين، ج1، ص 228.

  6. صلوات و تشکر


مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •