عدهای از محققان اعم از قرآن شناسان و لغویان قدیم منکر اشتمال قرآن بر لغات غیر عربی بودهاند. سیوطی در نوع سی و هشتم از اتقان و مقدمه المهذب، شافعی، طبری، ابوعبیده معمر بن مثنی و قاضی ابوبکر باقلانی و ابن فارسی لغوی را طرفدار خالی بودن قرآن مجید از لغات غیر عربی معرفی میکند. مبنا و مستند اینان، تصریح خداوند است. در قرآن کریم به این که قرآن به زبان عربی مبین است (یوسف، آیه 2؛ نحل، آیه 103؛ شعراء، آیه 195؛ فصلت، آیه 44) اشاره شده است.
اما مجوزان و قائلان به وجود لغات غیر عربی در قرآن برآنند که بودن چند فقره لغت غیر عربی، قرآن را از صفت عربی نمیاندازد. چنان که قصیده و غزل فارسی با آن که لغات عربی بسیار دارد، ولی این واژگان عربی، آن را از فارسی بودن نمیداندازد. چرا که هیچ زبانی از زبانهای زنده و حتی مهجور جهان نیست که در آن کم و بیش لغات دخیل از زبان دیگر وجود نداشته باشد.
سیوطی در کتاب المهذّب 140 واژه قرآنی را معرب؛ یعنی غیر عربی الاصل که سپس عربی شده، شمرده است.
فهرست کلمات فارسی در قرآن کریم:
اباریق، ابد، الأریکه، استبرق، اسوه، برزخ، برهان، تنور، جناح، جند، دین، رزق، روضه، زبانیة، زرابی، زمهریر، زور، سجیل، سراب، سرابیل، سراج، سرادق، سرد، سرمد، سندس، شیء، صلیب، صهر، ضنک، عبقری، عفریت، غمز غمزه، فردوس، فیل، قسورة، کأس، کافور، کنز کورت، مجوس، مرجان، مشک، نمارق، هاروت و ماروت، ورده، ورق، وزیر و... .آخرین موضوعات ارسالی این انجمن:
|
نقل قول
